Ιστορίες μέσα από τη γυάλα

Let me see you,,,,,

2011-07-19T09:04:00.000-07:00

Mετά από πολύ καιρό..

Επιστρέφω.

Ελπίζω να είστε όλοι καλά.

Προς το παρόν...

Ακούστε το αγαπημένο μου τραγούδι αυτή την εποχή...

Σας φιλώ! Θα τα πούμε εκτενώς σύντομα...

Ο ανθρώπινος παράγοντας

2011-04-28T04:49:00.000-07:00

Έχω να μπω εδώ μέσα παααρα πολύ καιρό. Οι περισσότεροι από εσάς που με διαβάζατε (και σας διάβαζα) απ’ ότι βλέπω από τις διάφορες τροφοδοσίες συνεχίζετε να γράφετε. Αυτό είναι καλό. Όταν ένα μπλογκ συνεχίζει τη λειτουργία του είναι μια κάποια ένδειξη ότι αυτός που το γράφει είναι καλά, έχει διάθεση να γράψει, να επικοινωνήσει.

Το ότι-πρακτικά-έχω σταματήσει να γράφω σε αυτό το μπλογκ δεν οφείλεται σε έλλειψη διάθεσης. Το αντίθετο. Διάθεση-και μάλιστα πολλή-υπάρχει. Ο χρόνος είναι πεπερασμένο αγαθό, όπως θα μας έλεγαν και κάποιοι οικονομολόγοι….Κοινώς, δεν έχω χρόνο καρντιά μου…Όταν από το πρωί μέχρι το βράδυ τρέχεις μεταξύ δουλειάς-σούπερ μάρκετ-μωρών-και-δε-ξέρω-γω-τι-άλλο και φτάνει αργά το βράδυ για να κάτσεις 5 λεπτά σαν άνθρωπος να ξανασάνεις, που χρόνος για μπλογκινγκ. Το πιστεύετε δεν το πιστεύετε, έχω ένα πακέτο τσιγάρα στη τσάντα μου κι όλο λέω να κάνω κανένα τσιγαράκι το βράδυ όταν πια τελειώνω το τρέξιμο. Ε λοιπόν : εδώ και τέσσερις εβδομάδες έχω κάνει όλο κι όλο ένα τσιγάρο…

Στα δικά μας λοιπόν: Το 2011, αισίως στα τέλη του 4ου μήνα του, δεν έχει μπει-όπως ίσως θα έχετε καταλάβει ήδη-και πολύ καλά για την ψαρομάνα (εμένα δηλαδή). Η ξαφνική-και πολύ σοβαρή-ασθένεια δύο πολύ κοντινών μου ανθρώπων με έχει επηρεάσει απίστευτα. Μία εξ αυτών μια στενή και παλιά φίλη. Αλήθεια, το σκέφτεστε? Πως είναι, από τη μία στιγμή στην άλλη, να αφήνεις τη ρουτίνα σου και να μπαινοβγαίνεις σ’ ένα νοσοκομείο? Πως είναι να σου ανακοινώνει ένας γιατρός ότι για τους επόμενους μήνες πρέπει να καταπίνεις φάρμακα, να κάνεις εξετάσεις, θεραπείες, κλπ.? Δυστυχώς κανείς μας δεν σκέφτεται τον ανθρώπινο παράγοντα. Όλοι τρέχουμε, τρέχουμε, τρέχουμε και-τελικά-είμαστε φθαρτοί.

Η φωτογραφία που κοσμεί (sic) αυτό το ποστ είναι του φωτογράφου Slim Aarons και λέγεται «Penthouse Pool». Την έβαλα για να κάνει μια κάποια αντίθεση με το λίγο καταθλιπτικό περιεχόμενο αυτού του ποστ. Η φωτογραφία μ’ αρέσει πολύ, δε θυμάμαι αν το έχω ξαναγράψει και η συγκεκριμένη είναι από τις αγαπημένες μου. Τραβηγμένη το 1961 από τον Aarons, στη πισίνα της οικίας Κανελλόπουλου. Στο βάθος, αν προσέξετε, διακρίνεται και η Ακρόπολη…

Τελικά είναι τα μικροπράγματα που σε κάνουν να χαμογελάς. Μια όμορφη φωτογραφία, ένα παλιό τραγούδι που είχες καιρό ν’ ακούσεις, το γέλιο του παιδιού σου, ένα καλό νέο από εκεί που δεν το περιμένεις…..

Keep the faith. Να είστε όλοι καλά.

Υ.Γ.: Πάρτε κι ένα Αρκά, που πάντα μας κάνει να γελάμε…

Κάτι διαφορετικό.....

2011-01-19T04:21:00.000-08:00

Από εδώ μέσα έχετε συνηθίσει ν' ακούτε μάλλον θορυβώδη κομμάτια, ντάπα-ντούπα, μπλιμπλίκια και τα σχετικά....

Όμως δε μπορώ ν' αντισταθώ στο πειρασμό ν' ανεβάσω το τραγούδι του σημερινού ποστ.

Το ξανάκουσα σήμερα, μετά από πολύ καιρό, σ' ένα απροσδόκητο σημείο, την ώρα που είχα πάει το μικρό στις κούνιες (το ορκίζομαι!).

Καλή μας ακρόαση....

Γυναικείες φυλακές

2011-01-17T02:06:00.000-08:00

Ένας τεράστιος διάδρομος με θαλάμους. Η πτέρυγα των μανάδων στις γυναικείες φυλακές της Θήβας.

Ο φακός «κλέβει» εικόνες από τα κελιά. Μια μάνα θηλάζει το μωρό της. Κούνιες, πιπίλες, παιδικά καροτσάκια, ζιπουνάκια, γέλια, αγκαλιές.

Μια άλλη αλλάζει πάνα σ’ ένα πανέμορφο μπέμπη. Το μωρό κοιτάει αθώα τη κάμερα. Κοιτάει επίμονα και σταθερά.

Ένα παιδικό ποδήλατο είναι αφημένο κάπου στη μέση του διαδρόμου.

Όλα αυτά χθες αργά το βράδυ, στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη, «Πρωταγωνιστές» με θέμα τις γυναικείες φυλακές στη Θήβα.

H Μαρία της Σιωπής, το Ουράνιο Talk Show και.....Καλή Χρονιά!

2011-01-10T00:01:00.000-08:00

Long time no see που λένε και οι φίλοι (?) μας οι Άγγλοι ή σαν τα χιόνια επί το ελληνικότερον..

Αν τα blog είχαν φωνή αυτή τη στιγμή δε θα μπορούσα να σας μιλήσω, καθότι οι αμυγδαλές μου, καθ’ όλα πυώδεις, με ταλαιπωρούν εδώ και ένα μήνα. Από γιατρό σε ΙΚΑ σε γιατρό του ΙΚΑ η ταλαίπωρη, με συνδυασμό φαρυγγίτιδας, μέχρι τα μπούνια βουτηγμένη σε αντιβιώσεις και εισπνεόμενα. Βοήθεια μας…Αρκετοί μου λένε να τις βγάλω, αλλά εγώ, καθ’ όλα γιατροφοβική, και μόνο με την ιδέα του χειρουργείου διαπράττω προσομοίωση λιποθυμίας.

Τι άλλα καταπληκτικά? Πολύ τρεχάλα, γι’ αυτό και το ρημαδοανοσοποιητικό την έκανε με ελαφρά και με άφησε με κάτι αμυγδαλές ναααααα με το συμπάθειο. Ελπίζω εσείς να είστε καλύτερα, γιατί εγώ σε λίγο θα εθιστώ στις αντιβιώσεις. Το επόμενο στάδιο ξέρετε ποιο είναι. Ν’ αρχίσω να βλέπω ανελλιπώς Αυτιά και ειδήσεις στο Alter (χε χε χε….). Πολύ τρεχάλα λοιπόν, και στο σπίτι, και στη δουλειά, και γενικώς….

Λοιπόν αυτή τη περίοδο διαβάζω ένα καταπληκτικό βιβλιαράκι και δε ντρέπομαι καθόλου να ομολογήσω ότι προέβην (ω, τι λέξις κι αυτή!) στην αγορά του αφού διάβασα κριτική αναγνώστη του στο διαδίκτυο. Ναι, ανήκω σε αυτή την ομάδα ανθρώπων που αγοράζουν (μερικές φορές) βιβλία αφού διαβάσουν κριτικές. Έχουμε βεβαίως-βεβαίως τις σταθερές μας αξίες που τις διαβάζουμε και τις ξαναδιαβάζουμε (Καραγάτσης, Ντίκενς, Ταχτσής, Γερμανός και ένα σωρό άλλοι απίθανοι συγγραφείς) αλλά ψαχνόμαστε και για το κάτιτις διαφορετικό. Το βιβλίο λοιπόν που σας έλεγα είναι ενός Κωστάκη Ανάν (αμφιβάλλω αν είναι το πραγματικό του όνομα αλλά who cares) και λέγεται «Ουράνιο Talkshow». Αν ανήκετε σε αυτό το είδος αναγνώστη που του αρέσουν αυτά τα βιβλία που είναι λίγο (έως πολύ) «γεια σας» (κοινώς φευγάτα) θα σας αρέσει πολύ. Ο τύπος έχει πένα, φαντασία που οργιάζει, αστείρευτο χιούμορ και μια δόλια διάθεση να σατιρίσει στο έπακρο την ελληνική πραγματικότητα.

Και αυτή ήταν και η βιβλιοκριτική μου, την γράφω γιατί όπως προείπα φωνή δε βγαίνει από την αμυγδαλίτιδα. Είμαι κάτι σαν τη Μαρία της Σιωπής, ή που δε θα μιλάω καθόλου ή που θα μιλάω σε τόσο χαμηλές συχνότητες που κάποιος πρέπει να φοράει ακουστικό βαρηκοΐας για να με ακούσει.

Κατά τ’ άλλα ο χρόνος μπήκε καλά….

Α ναι! Το ξέχασα. Ο μπέμπης είναι σούπερ, τέλη Φεβρουαρίου γίνεται 2 ετών. Hurrayyyyyy!

Φιλιά σε όλους, να προσέχετε τους ευατούς σας και όσους αγαπάτε….

ΚΑΛΗ ΜΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!

Update: Το 2011 είναι μου φαίνεται η χρονιά που θ' αποχαιρετίσω οριστικά οτιδήποτε παγωμένο (νερό, καφέ κλπ.). Μια ευαισθησία που δε καταπολεμείται με αναγκάζει να το κάνω (τι μελόδραμα θεέ μου!!). Το βιβλίο είναι καταπληκτικό, χάνετε, το διαβάζω και χαχανίζω μόνη μου.

Δύο χρόνια μετά

2010-12-05T22:26:00.000-08:00

7 Δεκεμβρίου 2008.Κυριακή, απ’ ότι θυμάμαι. Ξυπνάω παγωμένη από το κρύο. Ανοίγω τη τηλεόραση και πέφτω πάνω σ’ ένα πρωίνάδικο. Αντί για τη συνηθισμένη τους σαχλαμάρα οι καλεσμένοι είναι μάλλον κατηφείς. Μιλάνε για ένα παιδί που σκοτώθηκε το προηγούμενο βράδυ από τα πυρά ενός αστυνομικού. Αγουροξυπνημένη ακόμα, αδυνατώ να καταλάβω. Ποιο παιδί? Γιατί τον σκότωσαν? Που?

Όλη την υπόλοιπη μέρα καθώς και την επόμενη παρακολουθούμε μουδιασμένοι τις εξελίξεις. Ήταν 15 χρονών και ήταν για βόλτα στα Εξάρχεια. Μια κοπέλα από τη ταράτσα του σπιτιού της τράβηξε με τη κάμερα του κινητού της το πυροβολισμό. Παρακολουθώ υπνωτισμένη.

Η Δευτέρα είναι αφόρητη. Παντού στην Αθήνα γίνονται ταραχές. Κόσμος σε όλους τους δρόμους. Λίγα χιλιόμετρα μακριά από το σημείο που σκοτώθηκε ο Αλέξανδρος, κλεισμένη μέσα στο σπίτι, ελάχιστες εβδομάδες πριν γεννήσω το παιδί μου.

Το βράδυ παίρνω τηλέφωνο ένα φίλο που μένει σ’ ένα ξενοδοχείο κοντά στο Σύνταγμα. Φοβάται κι αυτός. Δε βγαίνει στο δρόμο ούτε για τσιγάρα. Μαζί με τους υπόλοιπους ενοίκους του ξενοδοχείου έχει ανέβει στη ταράτσα και κοιτάει την Αθήνα να παραδίδεται στη καταστροφή. Μιλάμε γι' αρκετή ώρα στο τηλέφωνο. Όταν κλείνουμε, φοβάμαι ακόμα περισσότερο.

Δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε. Το δικό μου παιδί γεννήθηκε, περπάτησε και τώρα μας μιλάει.

Ένα άλλο παιδί όμως, ένα μεγαλύτερο παιδί έφυγε πριν προλάβει καλά-καλά να ζήσει τη τρέλα αυτής της ζωής. Και το άδικο για μένα δεν είναι-μόνο-ότι σκοτώθηκε ένας αθώος. Το άδικο είναι ότι του στερήσανε το δικαίωμα να ζήσει αυτή τη ζωή όπως ήθελε αυτός.

Update:Το τραγούδι του ποστ το είχα ανεβάσει στο ποστ που έκανα μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

In the air tonight

2010-12-04T13:22:00.000-08:00

Και ναι, κυρίες και κύριοι, είμαστε και πάλι στον αέρα....

Μπαίνοντας εδώ μετά από τόσο καιρό νιώθω, ξέρετε...Όπως όταν πας επίσκεψη σ' ένα συγγενή που δε πολυγουστάρεις αλλά πας γιατί "πρέπει" να πας ή όπως όταν βγαίνεις με μια παρέα που κατά βάθος δε πολυσυμπαθείς. Αμήχανα. Άβολα. Γιατί το έχω παραμελήσει το μπλογκάκι και με κάνει ενοχική αυτό.

Αφού λοιπόν σήμερα βάλαμε και το τελευταίο χαλί στο σπίτι, αυτό του σαλονιού, μπορώ και επίσημα να μπω ότι για μένα μπήκε ο χειμώνας. Γιατί για μένα χειμώνας δεν είναι το κρύο, ούτε η νύχτα που πέφτει νωρίς. Χειμώνας μπαίνει τη μέρα που θα στρώσουμε τα χαλιά στο σπίτι. Τότε, ναι.

Εσείς στρώσατε ή άστο για αργότερα λόγω της ζέστης? Γιατί εγώ μη νομίζετε, έβαλα το χαλί αλλά με σαγιονάρα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι. Η παράνοια του καιρού...

Κι ενώ αυτό το εξωγήινο κάτι "καταπίνει" αρσενικό σε μια λίμνη που λέγεται Μόνο κάπου στη Καλιφόρνια, με τους φίλους συζητάμε πόσο χάλια πάνε πια οι δουλειές μας, για τα ταξίδια που δε θα πάει κανείς φέτος στο εξωτερικό, για τις γιορτές που έρχονται (πως έρχονται άραγε φέτος?). Το δεύτερο βιβλίο του "Μικρού Νικόλα" με περιμένει να το διαβάσω, μαζί με το μικρό, που ενθουσιάστηκε με τις ζωγραφιές του και όλη τη μέρα το πασπατεύει.

Ο χρόνος σε λίγες μέρες θα τελειώσει και το παιδί μου το Φεβρουάριο θα γίνει δύο ετών.

Εξακολουθώ να αισθάνομαι αμήχανα και ενοχικά που γράφω μετά από τόσο καιρό.

Θα βάλω ένα τραγούδι, ένα πολύ αγαπημένο τραγούδι.

Θα μιλήσει αυτό για μένα.

Καλή ακρόαση. Σας φιλώ όλους γλυκά.

12/11/2010

2010-11-12T00:26:00.000-08:00

Ξύπνησα χτες κατά τις 22:30.

Με είχε πάρει ο ύπνος στον καναπέ από τη κούραση.

Το μωρό κοιμόταν ήσυχο. Τον σήκωσα και τον πήγα στο κρεβάτι του.

Άνοιξα τη τηλεόραση, το «Good Wife” στο ΣΚΑΙ είχε αρχίσει ήδη. Ψιλοτσαντίστηκα που με πήρε ο ύπνος και το έχασα. Την έκλεισα και αποφάσισα να πάω για μπάνιο.

Στο καθρέφτη η κουρασμένη εκδοχή μου. Ανακατεμένα μαλλιά, λιωμένο μακιγιάζ, ιδρώτας στα ρούχα. Το νερό ξεπλένει τη κούραση, το άγχος, τα ερωτηματικά

Είναι καιρός που έχω να γράψω σε αυτό το μπλογκ. Έχω πολλά να γράψω, πολλά να πω και συνάμα τίποτα. Ίσως έτσι να είναι και καλύτερα.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν προλαβαίνω και να γράψω. Είναι τέτοιες οι συνθήκες που πραγματικά δε προλαβαίνω.

Εσείς τι νέα? Όλα καλά στις ζωές σας? Οι οικογένειες σας? Οι δουλειές? Οι έρωτες?

Όποιος θέλει, γράφει ότι θέλει στα σχόλια αυτού του ποστ. Θα χαρώ πολύ να μάθω τι κάνετε, μιας και δε προλαβαίνω να σας διαβάσω.

Φιλιά σε όλους, ελπίζω το επόμενο ποστ μου να είναι πιο ενδιαφέρον και να μην ξαναργήσω τόσο πολύ.

Take care.

Two to tango

2010-09-16T23:27:00.000-07:00

To ν’ ασχολούνται τα media με τα μπακούρια και τους ζευγαρωμένους ήταν πάντα της μόδας. Σελίδες επί σελίδων έχουν γραφτεί για τα πλεονεκτήματα της εργένικης ζωής, για τις επιλογές της. Και, εδώ που τα λέμε, ο σύγχρονος τρόπος ζωής σαν να ευνοεί τη «μπακουρίαση». Πλέον δεν ασχολείται κανένας μαζί σου όταν θα βγεις μόνος σου να φας ή να πιεις ποτό. Μπορείς επίσης να πας διακοπές μόνος σου. Για να μη μιλήσω για τα σαιτ κοινωνικής δικτύωσης και τις επιλογές που δίνουν στους εργένηδες.

Από την άλλη, υπάρχει ένα άλλο trend, αυτό που υποστηρίζει τη συντροφικότητα. Ιt takes two to tango, όπως λέει και ένα παλιό τραγούδι. Και γι’ αυτό έχουν γραφτεί άρθρα και άρθρα και κατά κάποιο τρόπο θεωρείται «in» (τι ξεπερασμένη έκφραση, ε?) να είσαι ζευγαρωμένος, να εμφανίζεσαι ζευγαρωμένος, να επιδεικνύεις το ταίρι σου και το γεγονός ότι δεν είσαι διαθέσιμος…

Ομολογώ ότι καμία από τις δύο απόψεις δε με βρίσκει-εντελώς-σύμφωνη. Έχω βρεθεί και στις δύο πλευρές και-εδώ και λίγα-χρόνια ανήκω σε αυτούς που ονομάζουμε «ζευγαρωμένους». Και οι δύο καταστάσεις έχουν και τα καλά και τα κακά τους. Ας μην ωραιοποιούμε τίποτα, υπάρχουν μέρες που καταριέσαι τη ζωή σου που είσαι μπάκουρας όπως υπάρχουνε και μέρες που θέλεις να σκοτώσεις το ταίρι σου και νοσταλγείς το εργένικο κρεβάτι σου και το φαγητό της μαμάς….

Χτες λοιπόν το απόγευμα διάβασα ότι πιο ψύχραιμο, ειλικρινές και down to earth έχω διαβάσει εδώ και καιρό γι’ αυτό το θέμα. Ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος, με αφορμή κάποια προσωπική του επέτειο, αναφέρεται στο edito του στη σημασία του «δύο-δύο», στο πόσο διαφορετικό είναι τελικά να είσαι μαζί με κάποιον.

Παραθέτω μόνο ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα : «εάν δεν δίνεις αναφορά κάπου, εάν δεν μοιράζεσαι τις χαρές και τις λύπες, είσαι μισή μερίδα άνθρωπος». Το υπόλοιπο editorial μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Θα το ξαναπώ: Δε θέλω να «αγιοποιήσω» καμία κατάσταση. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι-ήδη-πολύ δύσκολες για να τις ωραιοποιούμε.

Απλά: When it comes to tango, it takes two.

Jump for joy! Jump for joy!

2010-09-10T00:46:00.000-07:00

Και που λες….μπήκα το πρωί στο μπλογκ του Βασίλη και τι να δω? Πρόσκληση! Για τι άλλο? Για το παιχνίδι με τις ερωτήσεις που βρίσκεται σχεδόν σε όλα τα μπλογκ αυτές τις μέρες.

Και δεν είναι και πολύ δύσκολο να σκεφτώ δέκα πραγματάκια που με κάνουν να χοροπηδώ από χαρά. Οπότε, πάμε με τρέλα (και με τυχαία σειρά):

1. Η bossa nova

2. Ν’ ακούω τη θάλασσα τα καλοκαιρινά βράδια

3. Το σούρουπο

4. Να περπατάω στην Αθήνα το βράδυ

5. Η σοκολάτα Lacta

6. Οποιοδήποτε φαγητό έχει λιωμένο τυρί μέσα

7. Τσάντες-αξεσουάρ-διάφορα μπιχλιμπιδάκια για να στολίζομαι

8. Το γέλιο του γιου μου

9. Τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και τα βιβλία του Ντίκενς

10. Η Hello Kitty

Κι επειδή αυτό το παιχνίδι πρέπει να ταξιδέψει, και να ταξιδέψει, και να ταξιδέψει στο διαδίκτυο καλώ με τη σειρά μου τους:

1. Γιαγιά Αντιγόνη

2. Κωνσταντίνο Καντακουζηνό

3. Θείο Σκρουτζ

4. Vam

5. Γνωστό-άγνωστο

Να μας γράψουν στα μπλογκ τους απαντώντας στις εξής 10 ερωτήσεις:

1. Ποιο είναι το αγαπημένο σου χρώμα?

2. Ποιο πρόσωπο δε θα ήθελες ποτέ να χάσεις από τη ζωή σου?

3. Ποιά είναι η αγαπημένη σου γεύση?

4. Ποιο είναι το ελάττωμα που σ’ εκνευρίζει στους άλλους?

5. Τι σε κάνει να λυπάσαι περισσότερο?

6. Ποιόν θα ήθελες ν’ αγκαλιάσεις αυτή τη στιγμή?

7. Γιατί διαβάζεις αυτό το μπλογκ?

8. Θυμάσαι το όνομα της πρώτης σου αγάπης?

9. Πιστεύεις στην έκτη αίσθηση?

10. Ποιά φράση επαναλαμβάνεις συχνά?

Καλό Σαββατοκύριακο!!!

Inception

2010-08-26T05:42:00.000-07:00

Θυμάσαι εκείνο το όνειρο που έβλεπες να πέφτεις, και να πέφτεις, και να πέφτεις από ψηλά? Ή εκείνο το άλλο? Που ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα αγαπημένο πρόσωπο που δεν ζει πια? Ή μήπως το άλλο? Εκείνο που ζεις στο σπίτι των ονείρων σου, περπατάς σε δρόμους μαγικούς και από παντού ακούγεται όμορφη μουσική…

Ο κόσμος των ονείρων είναι παράξενος, υπερρεαλιστικός. Και-ενίοτε-απρόβλεπτα και απίστευτα τρομακτικός. Γιατί τον φτιάχνει το μυαλό μας και μόνο αυτό. Για την ακρίβεια, υπεύθυνο για τα όνειρα μας είναι εκείνο το κομμάτι του μυαλού μας που οι ειδικοί αποκαλούν υποσυνείδητο. Εκείνο το θαμμένο βαθιά μέσα μας κομμάτι όπου ο καθένας έχει απωθήσει μύχιες σκέψεις, φόβους, πόνους, ερωτήματα, τραύματα.

Γι’ αυτό τον παράξενο-και γοητευτικό-κόσμο των ονείρων ο Κρίστοφερ Νόλαν έφτιαξε το film που είδα χτες. Το «Inception». Η ταινία λοιπόν μιλάει για τα όνειρα, για τη σχέση τους με αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα» και για το πόσο εύκολο είναι ένας άνθρωπος να χαθεί στη λεπτή γραμμή που χωρίζει το «ονειρικό» από το «αληθινό». Μιλάει για το ανθρώπινο μυαλό, αυτό το λαβύρινθο με τις απίστευτες δυνατότητες. Και για το πως τελικά το μυαλό μας είναι υπεύθυνο-και ικανό-τόσο για το καλό όσο και για το απόλυτο κακό.

Στην ταινία υπάρχει ένας άνθρωπος ικανός να μπει στο μυαλό κάποιου και να του κλέψει τις ιδέες. Συλλαμβάνει την υπέρτατη ιδέα, να «φυτέψει» την απαρχή (Inception) μιας ιδέας στο μυαλό κάποιου άλλου προκειμένου να πετύχει το στόχο του αλλά-ταυτόχρονα-και να λυτρωθεί. Το επικίνδυνο αυτό πείραμα θα πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις. Όπως ακριβώς συμβαίνει και στα όνειρα μας. Εκεί που νομίζεις ότι περπατάς σ’ ένα παράδεισο, ξαφνικά κατρακυλάς στην κόλαση…

Εγώ νομίζω ότι η ταινία του Νόλαν μιλάει-πρωταρχικά-για τη λύτρωση. Αυτό το συναίσθημα που μοιάζει με αυτό που νιώθεις συχνά όταν ξυπνάς από ένα όνειρο. Μια περίεργη, ανακουφιστική ηρεμία, που μπορεί να σ’ ακολουθεί για όλη την υπόλοιπη ημέρα. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: Η ταινία αυτή εμένα μου άφησε και κάτι άλλο. Ένα ερώτημα που νομίζω ότι ο καθένας μας έχει θέσει κάποια στιγμή στον ευατό του: Τελικά τι είναι προτιμότερο? Να ζεις μέσα στο όνειρο σου την ζωή που θα ήθελες να έχεις ή να συμβιβαστείς με την-πραγματική-ζωή κυνηγώντας να ζήσεις-κάποια στιγμή-το όνειρο σου?

Περισσότερα για την ταινία εδώ

Στην πόλη ξανά

2010-08-23T00:39:00.000-07:00

Λοιπόν εμένα αυτή η περίοδος του χρόνου πάντα μου άρεσε. Αυτές οι μέρες δηλαδή, που ξέρεις ότι το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμα, αλλά δεν έχει έλθει ακόμα και ο χειμώνας. Έχεις ξεμπερδέψει με τη βαβούρα των διακοπών, αλλά δεν έχεις μπει ακόμα στα ζόρια του χειμώνα. Έχεις γυρίσει στο σπίτι σου, ασχολείσαι με αυτά που άφησες πίσω, είσαι ακόμα ψιλοχαλαρός. Δεν είσαι ακόμα έτοιμος να χωθείς στη ρουτίνα που φέρνει μαζί του ο χειμώνας…

Η πρωτεύουσα είναι ακόμα άδεια, όχι όσο ήταν τον Δεκαπενταύγουστο βέβαια. Ομολογώ ότι έχω να βρεθώ Δεκαπενταύγουστο στην Αθήνα αιώνες. Γυρίσαμε αργά το βράδυ του 15Αυγουστου για να ξαναφύγουμε την επόμενη. Νέκρα. Στους δρόμους μόνο μετανάστες και ηλικιωμένοι. Εμείς, η σκόνη στα παντζούρια και τα έρημα μπαλκόνια.

Αυτός ο Σεπτέμβρης θα είναι διαφορετικός. Έτσι μας λένε, εδώ και μήνες. Ότι έρχονται τα χειρότερα. Ποια είναι αυτά? Εγώ, πραγματικά, δεν ξέρω. Μέχρι να έλθουν αυτά τα χειρότερα προτιμώ να είμαι χαλαρή, να περιμένω να τελειώσει το καλοκαίρι, ν’ απολαμβάνω την-σχετική-ησυχία αυτής της πόλης, που σε λίγες μέρες θα υποδεχθεί και τους τελευταίους «βαρβάρους» που θα επιστρέψουν από τις διακοπές τους. Και όταν έλθουν (αν έλθουν δηλαδή…) αυτά τα χειρότερα, βλέπουμε…

Δεκαπενταύγουστος

2010-08-06T00:54:00.000-07:00

Αυτό το τραγούδι είναι από μια-σχετικά παλιά-αλλά πολύ όμορφη και συγκινητική ταινία του Κ. Γιάνναρη.

Μια ταινία που μιλάει για την ερημιά της πόλης τον Δεκαπενταύγουστο. Για τους κατοίκους της που φεύγουν και τους διαρρήκτες που έρχονται.

Για τις σχέσεις που διαλύονται και τα θαύματα που γίνονται αυτές τις μέρες...

Καλό σας Δεκαπενταύγουστο λοιπόν! Κατεβάστε τα παντζούρια, κλειδώστε καλά και...φύγαμε!

Εν ψυχρώ

2010-07-30T01:47:00.000-07:00

Ο κύριος Χαράλαμπος έμενε με την οικογένεια του σε μια παλιά πολυκατοικία στη Κυψέλη. Είχε μια βιοτεχνία με είδη συσκευασίας, που πήγαινε αρκετά καλά. Η γυναίκα του, η κυρία Ελένη ήταν νοικοκυρά και είχαν δύο παιδιά, τον Ηλία και τη Στέλλα.

Όλοι στη γειτονιά συμπαθούσαν το Χαράλαμπο, που γύριζε κάθε μέρα αργά το απόγευμα σπίτι του από τη δουλειά. Τον θαύμαζαν κιόλας, που είχε καταφέρει να σπουδάσει και τα δύο του παιδιά και που η οικογένεια του ήταν τόσο δεμένη.

Τα χρόνια περνάγανε, ο Χαράλαμπος και η Ελένη μεγάλωναν, ο Ηλίας σπούδασε δικηγόρος και η κόρη τους, η Στέλλα, είχε φύγει στο εξωτερικό για μεταπτυχιακό στην αρχιτεκτονική. Κάπου εκεί, η οικογένεια του Χαράλαμπου άφησε την Κυψέλη και μετακόμισε σ’ ένα ήσυχο προάστιο στα Νότια της Αθήνας.

Στη γειτονιά μαθεύτηκε ότι ο Χαράλαμπος είχε χτίσει εκεί στα Νότια ένα σωστό παλάτι. Τρία πατώματα, με πυλωτές, με γκαράζ, με κήπους, με τα όλα του. Βασίλισσα την είχε τη κυρά Λένη. Αγόρασε και ένα διαμέρισμα-γραφείο για το γιο του στο κέντρο της Αθήνας και μια μεζονέτα στη Γλυφάδα του για τη κόρη του, που ετοιμαζόταν οσονούπω να παντρευτεί.

Και όλα αυτά με μια βιοτεχνία. Σύντομα, ο κυρ Χαράλαμπος απέκτησε και εξοχικό σ’ ένα Κυκλαδονήσι, πέταξε το παλιό του αμάξι και αγόρασε μια ολοκαίνουργια Mercedes.

Που και που οι παλιοί του γείτονες στη Κυψέλη μάθαιναν τα νέα του και καμάρωναν που ο παλιός τους γείτονας είχε προκόψει τόσο.

Ένα απόγευμα, όπως τόσα απογεύματα χρόνια και χρόνια, ο κυρ Χαράλαμπος επέστρεφε σπίτι από τη δουλειά του.

Την ώρα που έβαζε το κλειδί στην εξώπορτα δέχτηκε 10 απανωτές πιστολιές. Η γυναίκα του, που άκουσε τους πυροβολισμούς, τον βρήκε νεκρό στο προαύλιο της πολυκατοικίας.

Την επόμενη μέρα, οι παλιοί γείτονες του κυρ Χαράλαμπου από την Κυψέλη, έμαθαν την αλήθεια από τις εφημερίδες.

Ο κυρ Χαράλαμπος ήταν τοκογλύφος.

Κάποιος από αυτούς που του χρωστάγανε δεν άντεξε τους ασφυκτικούς εκβιασμούς του. Του έστησε καρτέρι έξω από το σπίτι του και τον εκτέλεσε εν ψυχρώ.

Seven

2010-07-27T22:33:00.000-07:00

7 πράγματα. Τόσα ζήτησε η Coffeemug. Είπε ίσως και λιγότερα, ίσως και περισσότερα, ανάλογα με τις ανάγκες του καθενός.

Εγώ θα μείνω όμως σ’ αυτό τον αριθμό. Στο 7. Στα 7 πράγματα, χωρίς τα οποία δε κλείνει η βαλίτσα και που αν μου λείψουν θ’ αναγκαστώ να γυρίσω πίσω για να τα πάρω μαζί μου.

Πάμε λοιπόν:

1. Κάρτα ανάληψης ATM (που να κουβαλάς μετρητά….)

2. Ταυτότητα

3. Βιβλιάρια υγείας (δικά μας και μωρού)

4. Παυσίπονα (για την περίοδο, τις ημικρανίες κλπ. κλπ.). Ποτέ δε ξέρεις πότε θα με πιάσει η ημικρανία και αν είναι στις 24:00 τα μεσάνυχτα, που θα βρούμε φαρμακείο ανοιχτό?

5. Γυαλιά ηλίου (δεν αντέχω τον ήλιο χωρίς γυαλιά ούτε ένα nanosecond)

6. Τσιμπιδάκι φρυδιών (μη γελάτε, δε πάω πουθενά χωρίς αυτό! Έχω ένα εδώ και αιώνες και δεν το αλλάζω γιατί πουθενά δεν έχω βρει ένα καλύτερο….). ΠΑΝΤΑ τσεκάρω αν το έχω μαζί μου και φροντίζω να μην το ξεχάσω πουθενά

7. Κινητό (για ευνόητους λόγους)

Οτιδήποτε άλλο θεωρώ ότι μπορείς να το βρεις/αγοράσεις ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο μέρος. Ελάτε λοιπόν, γράψτε και τα δικά σας! Eίτε σαν σχόλιο στο μπλογκ μου, είτε σε ξεχωριστό ποστ στο δικό σας μπλογκ

Αιωνία του η μνήμη....

2010-07-26T22:32:00.000-07:00

Θεός ο μακαρίτης, Θεός!!!! Τι να λέμε τώρα.....

Bella Donna

2010-07-26T00:00:00.000-07:00

Είναι αργά το βράδυ κι επιστρέφουμε από βόλτα. Εγώ, στη θέση του συνοδηγού. Στις διακοπές, σχεδόν πάντα, είμαι συνοδηγός. Χαζεύω το φεγγάρι και τ’ αστέρια και σκέφτομαι διάφορα.

Περνάμε μέσα από σκοτεινούς δρόμους και ήσυχες γειτονιές. Είναι καθημερινή και δε κυκλοφορεί πολύς κόσμος έξω. Μοναδικός θόρυβος το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου που παίζει παλιές ροκιές, συντονισμένο στον Atlantis. Ξαφνικά «σκάει» ένα παλιό. Ρωτάω τον άντρα μου ποιο είναι αυτό το τραγούδι, δεν το έχω ξανακούσει. Bella Donna το λένε, είναι του ΄81 ή κάτι τέτοιο. Χαρακτηριστικός ο ήχος αυτής της εποχής, με γυρίζει στην εφηβεία μου. Ψέματα να πω?

Κοιτάω τη θάλασσα στα δεξιά μου και για μερικά δευτερόλεπτα κλείνω τα μάτια μου…

Όμορφο το τραγούδι, ακούστε το….

Επέστρεψα στην άδεια Αθήνα, χθες βράδυ. Σκόνη, ησυχία, μελαγχολία και ζέστη μέχρι λιποθυμίας.

Καλή μας εβδομάδα!

Create a playlist at MixPod.com

(Not) the girl from Ipanema

2010-07-13T12:00:00.000-07:00

Kι όπως ίσως θα καταλάβατε, δεν διακοπεύω (sic) στην παραλία άνωθεν στη φωτογραφία, αλλά σε μια κοντινή παραλία της Αττικής...

Αρκούν λίγες, μόνο λίγες μέρες για να πετάξεις από πάνω σου τη σκόνη και τη μουντίλα της Αθήνας. Μου αρκούν έστω κι αυτές οι λίγες μέρες για ένα χειμώνα που φέτος με κούρασε πολύ...

Μέχρι την επόμενη ανάρτησή μου, θέλω να σας ευχαριστήσω όλους πολύ για τις ευχές για τα γενέθλια μου και να σας αφιερώσω τα δύο υπέροχα κομμάτια του ποστ, το ένα με τη λατρεμένη φωνή της Astrud Gilberto και το άλλο από την ταινία "Party".

Σας αφήνω τώρα, πάω ν' αράξω στη βεράντα παρέα με το ποτάκι και το βιβλίο μου......

Γενέθλια

2010-07-08T22:51:00.000-07:00

9/7/197…..

Αυτή λοιπόν τη μέρα ήρθε στο κόσμο η blogger την οποία διαβάζετε τώρα.

Έχω γενέθλια λοιπόν και σας καλώ όλους στο μπλογκ μου για τουρτίτσα!

Τα πόσα κλείνω? Αααααα….μη μου γίνεστε αδιάκριτοι. Καλά, δε σας αρκεί ότι είμαι παιδί των 70’s? Της μεταπολίτευσης? Της άλλης Ελλάδας? Της Αλλαγής?

Τώρα πως αυτή η Ελλάδα κατάντησε μια αηδία και μισή για να τη φτύνεις, είναι μια ιστορία για ένα άλλο ποστ, που δεν είναι και του παρόντος….

Αλλά ας επανέλθουμε στα καθ’ υμάς. Λοιπόν, σήμερα έχω γενέθλια. Όλοι μου είπαν χρόνια πολλά, εκτός από το γιο μου που δε καταλαβαίνει ακόμα και όταν του είπα ότι έχω γενέθλια μου έλεγε τα δικά του, τα μωρουδίστικα.

Σήμερα ξεκινάνε και οι ολιγοήμερες διακοπές μου, θα επανέλθω δριμύτερη να σας διαβάσω όλους και ν’ ανταλλάξουμε τα νέα μας.

Να είστε όλοι καλά και….Χρόνια μου Πολλά!

Υ.Γ. :Το τραγούδι του σημερινού ποστ είναι διασκευή σ’ ένα κλασσικό ελληνικό αγαπημένο τραγούδι

Καρδιά μου καημένη.....

2010-07-07T23:04:00.000-07:00

Σήμερα ήθελα να ποστάρω κάτι άλλο, ψάχνοντας όμως έπεσα πάνω στο παρακάτω και ψόφησα στο γέλιο....

Που τους θυμήθηκα, μου λέτε?

Ο συγχωρεμένος ο Μπονάτσος είναι όλα τα λεφτά.....

Κορίτσια στον ήλιο

2010-07-06T23:49:00.000-07:00

Κατ' αρχάς χαίρομαι που διαβάζω, έστω και σήμερα, τα σχόλια σας και που σας αρέσουν τα τραγούδια που ποστάρω τελευταία. Ο blogger εχτές μάλλον είχε "κρασάρει", απ' ότι διάβασα και σε άλλους χρήστες.

Το τραγούδι του σημερινού ποστ είναι από μια uberclassic ταινία του Κλέαρχου Κονιτσιώτη, μια ταινία που λατρεύω. To ερμηνεύει μια υπέροχη τραγουδίστρια που δεν ζει πια. Από την ταινία αυτή έχει βγει επίσης και ένα από τα πιο διαχρονικά σλόγκαν, το περίφημο "Στάσου, μύγδαλα!".

Δυναμώστε τον ήχο και κλείστε τα μάτια....

Η πρώτη μας νύχτα

2010-07-06T00:38:00.000-07:00

Λοιπόν μέχρι να φύγω για διακοπές θα προσπαθήσω ν’ ανεβάζω κάθε μέρα κι ένα αγαπημένο μου τραγούδι. Λόγια πολλά δε χρειάζονται, καλοκαίρι είναι, ας προσπαθήσουμε να το περάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα….

Αυτό εδώ είναι μια πολύ-πολύ όμορφη διασκευή σ’ ένα παλιό κι αγαπημένο τραγούδι του Πλέσσα.

Κάθε φορά που ακούω αυτό το τραγούδι, δε ξέρω γιατί, χαμογελώ…

Μήπως όμως αυτός δεν είναι ο ρόλος των τραγουδιών? Να μας κάνουν να χαμογελάμε?

Ελπίζω να χαμογελάσετε κι εσείς!

Φλασάκι

2010-07-05T00:30:00.000-07:00

Σκέψου την ώρα, τη στιγμή, που τη ρεβάνς θα πάρεις....

Καλή μας εβδομάδα!

Μην της το πεις

2010-07-02T00:10:00.000-07:00

Απέναντι από το σπίτι μας μένει, εδώ και χρόνια, μια τραγουδίστρια. Μια συμπαθητική κοπέλα, γύρω στα 40, που κατά καιρούς διαβάζω στα περιοδικά ότι τραγουδάει δίπλα σε μεγάλους καλλιτέχνες.

Το δωμάτιο της «βλέπει» στο δωμάτιο του μικρού και συχνά την ακούω να τραγουδάει, είτε για το κέφι της είτε κάνοντας πρόβα.

Τελευταία έχει συχνά μαζί της και δεύτερη φωνή, έναν άντρα με πολύ μελωδική φωνή.

Και τις δύο φορές (τι σύμπτωση, ε?) τον πέτυχα να τραγουδάει αυτό το πολύ παλιό και όμορφο τραγούδι. Το έβγαλαν στο πιάνο. Αυτή έπαιζε και αυτός τραγουδούσε.

Ο μικρός κοιμόταν. Εγώ, ακουμπισμένη στη κουπαστή του μπαλκονιού, σιωπηλή, τους άκουγα…..

Σχεδόν πενήντα χρόνια

2010-06-30T23:51:00.000-07:00

Ξυπνάω γύρω στις 06:00 π.μ. από το γουργούρισμα ενός περιστεριού. Είναι το ίδιο, κάθε πρωί. Έρχεται περίπου την ίδια ώρα στο μπαλκόνι μας και καλεί το σύντροφο του, ένα αρσενικό περιστέρι. Σε λίγο θα σταθεί κι αυτό στο πλάι του. Γουργουρίζουν δυνατά, σηκώνομαι και τα διώχνω. Θα ξυπνήσουν τον μικρό. Τα βλέπω που στέκονται στο απέναντι μπαλκόνι. Σε λίγο θα γυρίσουν στο δικό μας, το ξέρω…..

Δεν έχω και πολύ όρεξη σήμερα. Συμμαζεύω το σπίτι, ξυπνάω σιγά-σιγά το μικρό και τον ετοιμάζω για να φύγουμε. Στο ασανσέρ συνειδητοποιώ ότι δε θυμάμαι που έχω παρκάρει. Δεν είναι η πρώτη φορά που το παθαίνω. Συνήθως μου συμβαίνει όταν είμαι πολύ κουρασμένη ή όταν βιώνω έντονο στρες. Πιέζω τον ευατό μου να θυμηθεί. Μετά από αρκετά λεπτά καταφέρνω να θυμηθώ….Γεράματα….

Χτες συνέβη κάτι αναπάντεχο (?) που ανέτρεψε τη καθημερινότητά μου. Έμαθα ότι 5 συνάδελφοι απολύθηκαν. Το 4% του Λοβέρδου μπήκε ήδη σε εφαρμογή. Η αλήθεια είναι ότι δε περίμενα να συμβεί στην επιχείρηση που δουλεύω. Είναι άλλο ν’ ακούς δεξιά κι αριστερά ότι κόσμος χάνει τη δουλειά του κι άλλο να συμβαίνει σ’ εσένα τον ίδιο. Τι σύμπτωση…Μόλις το περασμένο Σάββατο μια οικογενειακή γνωστή με ρώτησε αν στη δουλειά μου απολύουν και θυμάμαι πόσο ενοχλήθηκα από την-αδιάκριτη-ερώτησή της.

Όλο το απόγευμα είμαι σαν χαμένη. Δε λέω τίποτα στους δικούς μου, δε θέλω ν’ ανησυχήσουν, δε θέλω να καταλάβουν ότι ανησυχώ κι εγώ η ίδια. Ασχολούμαι με το μωρό και όταν αυτό πια κοιμηθεί, εκεί γύρω στις 21:00 μ.μ πλακώνομαι στις δουλειές του σπιτιού. Δε θέλω να σκέφτομαι……

Μου’ ρχεται να φτιάξω γλυκό, κάτι εύκολο, δε θέλω να ζοριστώ. Φτιάχνω μωσαϊκό. Το έφτιαχνε η μάνα μου συχνά, όταν ήμουν παιδί. Δοκιμάζω από το μείγμα πρόχειρα. Δε θυμίζει αυτό της μητέρας μου, αλλά εν πάση περιπτώσει….Το βάζω στο ψυγείο και συνεχίζω τις δουλειές.

Όταν πια θα κάτσω κοντεύει 11:00 μ.μ. Ανοίγω τη τηλεόραση άκεφα, έτσι, να ξεχαστώ. Στον Alpha ο Λάκης τραγουδάει μαζί με τη Χαρούλα στους Βράχους. Το θέατρο γεμάτο νεαρόκοσμο. «Σχεδόν πενήντα χρόνια βάσανα και διωγμοί, τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή….». Για κάποιο λόγο αυτοί οι στίχοι νομίζω ότι μιλάνε για μένα εκείνη τη στιγμή. Δε ξέρω αν το έχει νιώσει και κάποιος άλλος, να ακούει ένα τραγούδι και να νομίζει ότι μιλάει για τον ευατό του…..Πριν χρόνια, αρκετά χρόνια είχα βρεθεί κι εγώ στους Βράχους, κι άκουσα κι εγώ τη Χαρούλα, όρθια στη κερκίδα, με χέρια που πονάγανε από το χειροκρότημα, καταϊδρωμένη και ευτυχισμένη….

Και θυμάμαι τον πατέρα μου, τότε που έφερε στο σπίτι «Τα τραγούδια της Χαρούλας». Ήμουν δεν ήμουν 7 χρονών. Ο Λοϊζος την έκανε αυτό που είναι τη Χαρούλα, κακά τα ψέματα. Αν δεν ήταν αυτά τα τραγούδια….. «Ο φαντάρος», «Όλα σε θυμίζουν», «Ζήλεια μου»……Πάντα χαίρομαι όταν ακούω τη Χαρούλα, μου θυμίζει εκείνο το απόγευμα, που γύρισε ο πατέρας μου με το δίσκο στα χέρια του και τον έβαλε να τον ακούσουμε μαζί……

Φωτό του ποστ: Το εξώφυλλο του δίσκου "Τα τραγούδια της Χαρούλας (1973)

Create a playlist at MixPod.com

Water cooler effect

2010-06-30T01:36:00.000-07:00

08:05 π.μ.

-Καλημέρα!

-Μέραααα….

-Πφφφ! Σαν να μυρίζει το νερό του ψύκτη σήμερα. Μου φαίνεται ότι από αύριο θα φέρνω εμφιαλωμένα….

- Όχι σου φαίνεται! Βρωμάει!

- Καλά, ούτε μια συντήρηση της προκοπής δε κάνουν? Τι να πω…

- Πολλά θες κι εσύ! Κόψε το ένα, κόψε το άλλο, μου θες και συντήρηση στο ψύκτη!

- Ναι, αλλά θα πάθουμε καμιά γαστρεντερίτιδα από το κωλονερό!

- Να τους το χρεώσεις για εργατικό ατύχημα τότε….

-------------------------

10:05 π.μ.

- Πω πω, μας τα έπρηξε πάλι σήμερα στο μίτινγκ. Και δε πιάσατε τους στόχοι, και η εταιρεία είναι 20% κάτω από πέρυσι, και ο κλάδος περνάει κρίση, ,και το ένα, και το άλλο! Μας τα ζάλισες ρεεεεεεεε!

- Ναι μωρέ τον παπάρα, τον είδες? Από τότε που έγινε διευθυντής, όλο κορδώνεται και μας το παίζει Wall Street κι έτσι!

- Να μη χαίρεται ο φιόγκος, λίγα τα ψωμιά του..

- Τι, άκουσες τίποτα? Για λέγε, για λέγε…

- Ψττττ…μεταξύ μας, ε ?

- Ε μεταξύ μας, τι, παιδιά είμαστε?

- Μέχρι το τέλος του μήνα θα έχει πάρει πόδι…

- Τι μου λες! Και ποιόν θα φέρουν?

- Α, δε ξέρω. Αυτό που άκουσα είναι ότι το αφεντικό δεν τον πάει καθόλου. Μάλλον θα φέρει πάλι κάποιον δικό του.

- Μάλιστα, κατάλαβα….Τα γνωστά….

- Σσσστ! Έρχεται ο προσωπάρχης!

-----------------------------

11:00 π.μ.

- Και δηλαδή τώρα εγώ φταίω?

- Όχι ρε συ Λένα…

- Όχι πες μου! Εγώ φταίω που δε με θέλει η μάνα του?

- Τι να σου πω ρε συ Λένα! Κι οι πεθερές λαχείο είναι…

- Ναι, εμένα μου λες! Και θέλει κιόλας ο προκομμένος να πάμε να ζήσουμε από κάτω της. Τύφλα στα μάτια του!

- Ωχχχχχ! Να την έχεις μες τα πόδια σου δηλαδή συνέχεια…Στο κρεβάτι σας θ’ ανέβει αυτή έτσι όπως το πάει….

- Ναι, αλλά αυτός ο βλάκας δε το καταλαβαίνει. Βλέπεις, στο βρακί της τον έχει η φώκια. Αψού κάνει η πεθερά, αψού και ο Θοδωρής. Γκουχ κάνει η πεθερά, γκουχ κι ο Θοδωρής.

- Κωλοκατάσταση! Να σου πω, κάνε και λίγο την κορόιδα, αυτά θέλουν..

- Μωρέ την κορόιδα την κάνω, αλλά μέχρι πότε δε ξέρω…Στο τέλος θα μου τη βιδώσει και θ’ ακούσει κανένα αρχαίο ελληνικό.

- Να σου πω…Αυτή η καινούργια, πως σου φαίνεται?

- Πώς να μου φαίνεται? Ξέκωλο.

- Ναι ρε συ! Την είδες πως έρχεται ντυμένη?

- Πολύ δευτεράντζα σου λέω! Και αυτό το βάψιμο! Ποια είσαι κυρά μου, η Κλεοπάτρα της Αιγύπτου? Σε γραφείο έρχεσαι, μαζέψου λιγάκι!

- Έλα μωρέ με όλα τα τσουλάκια εδώ μέσα! Ο Διευθυντής του Λογιστηρίου είδες που της την πέφτει συνέχεια? Όποτε κάνει διάλειμμα για τσιγάρο, τσουπ από δίπλα κι αυτός.

- Τυχαίο?

- Δε νομίζω!

- Καλό λιγούρι κι αυτός. Κι είναι και παντρεμένος, τρομάρα του….

- Να σου πω….Τώρα πάω στο γραφείο μου, έχω να τελειώσω ένα σκασμό πράγματα και θα με ψάχνει κι ο «διευθυντάρας» μας.

- Ναι, τα λέμε στο σχόλασμα, καλή συνέχεια!

-----------------------------

13:00 μ.μ.

- Γαμώτο, αυτή η δίαιτα με έχει γονατίσει σου λέω! Δε ξέρω τι να φάω και όλα μου φταίνε. Και δεν έχει κι αυτό το κωλοκυλικείο τίποτα. Όλο τυρόπιτες κι αραβικές. Τη δίαιτα μου μέσα!

- Ναι αλλά τα' χασες τα περισσότερα κιλάκια! Υπομονή!

- Ναι, δε λέω….Αλλά από τη πείνα ώρες-ώρες μου’ ρχεται να φάω τα δοκάρια!

- Γιατί δε παραγγέλνεις μια σαλάτα?

- Πας καλά? Να με τρέχουν? Τα μαρούλια εδώ μέσα είναι προπέρσινα και βάλε!

- Είσαι να παραγγείλουμε από το «Γρηγόρη»?

- Ναι, αλλά να ξέρεις! Όχι τυροκούλουρα, freddocino και μαλακίες. Εγώ μια σαλάτα θα πάρω μόνο!

- Καλά, καλά!

------------------------------

15:00 μ.μ.

-Τα’ χω παίξει από τη πολύ δουλειά!

- Πότε έχεις άδεια?

- Άσε, αργεί ακόμα! Τον Αύγουστο!

- Πω πω φίλε πακέτο!

- Δε λες τίποτα…Και δεν υπάρχει και σάλιο φέτος. Δε θα πάμε πουθενά μάλλον.

- Τι, Αθήνα θα μείνετε?

- Ναι μωρέ, αλλά μάλλον θα πάμε για καμιά βδομάδα στα πεθερικά μου…

- Δε τρελαίνεσαι απ’ ότι καταλαβαίνω……

- Γιατί, ξέρεις κανένα που να πέφτει στα πατώματα για τη πεθερά του?

- Ωχ, κατάλαβα! Μέγαιρα η κυρία?

- Μέγαιρα δε λες τίποτα!

- Αυτά είναι φίλε μου!

- Ας όψεται η οικονομική κρίση.

- Άτιμη κενωνία, που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις..

- Ρε συ, από μια ταινία δεν είναι αυτό?

--------------------------------

15:59 μ.μ.

- Όχι ρε πούστη μου! Πάλι βρέχει?

- Ναι, είδες…Καρέκλες ρίχνει πάλι! Και πως το καταφέρνει, να πιάνει αυτή η κωλοβροχή λίγο πριν σχολάσουμε. Πρόγραμμα το’ χει ήθελα να ξέρω?

- Όχι ρε γαμώτο, και είχα κανονίσει να πάω για μπάνιο….

- Ομπρέλα έχεις μαζί σου?

- Ούτε ομπρέλα έχω. Την ατυχία μου μέσα!

- Καλά, περίμενε λίγο να κοπάσει και ύστερα φεύγουμε. Θα γίνεται χαμός στους δρόμους με τη νεροποντή.

- Πάλι μέσα θα κλειστώ, καλοκαίρι είναι αυτό φέτος?

- Ντεμέκ καλοκαίρι συνάδελφε.

- Πιο ντεμέκ δε γίνεται….

Σ.Σ. :Τι σημαίνει ο τίτλος του ποστ? Περισσότερα ΕΔΩ

Της φυλακής τα σίδερα...

2010-06-29T01:33:00.000-07:00

είναι για τους λεβέντες...

Randomness

2010-06-24T02:52:00.000-07:00

Σήμερα ξύπνησα από τα άγρια χαράματα για να μαγειρέψω. Τόσο χαράματα δηλαδή που ακόμα οι λάμπες στο δρόμο δεν είχαν σβήσει. Να κάτι που μου τη δίνει το καλοκαίρι. Δε μπορείς π.χ. να μαγειρέψεις από την επόμενη γιατί δεν είσαι σίγουρος αν το φαγητό θα κρατήσει μέχρι αύριο. Κι αν το φας και τρέχεις μετά? Οπότε ξεφυσάς, ξεπαγώνεις ότι είναι να ξεπαγώσεις και μαγειρεύεις-αναγκαστικά-την ίδια μέρα.

Οπότε ξύπνησα η καλή σου με τους βρυκόλακες (μπορεί και πριν από αυτούς). Το ψάρι είχε ξεπαγώσει από χθες, για την ακρίβεια ξεπάγωνε από την ώρα που χάζευα με την αδελφή μου και το γιο μου κάτι εντελώς καγκούρικα ο-θεός-να-τα-κάνει-βραβεία-μουσικής. Οι περισσότεροι τραγουδιστές μεταξύ καραφλωριάς και ντεμέκ χιπ-χοπ, οι τραγουδίστριες…..ας μην εκφραστώ. Αν οι σιλικόνες που είχε βάλει η καθεμιά τους ενώνονταν σε μια ευθεία γραμμή, παίζει να έφτανε αυτή η γραμμή και μέχρι το L.A. (Los Angeles όχι Lekanopedio Attikis). Κι από φωνή…..φωνάρα, όχι αστεία.

Τεσπα, αφού λοιπόν ο μικρός χόρευε με τις καγκουριές των Awardz εγώ έκανα τη συνηθισμένη βραδυνή μου ρουτίνα. Συμμάζεμα, άπλωμα ρούχων, προσευχή να κοιμηθεί νωρίς ο μικρός για να κάνω ένα μπάνιο σαν άνθρωπος κι όχι σαν τρελή, σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις….

Σήμερα στο γραφείο χαζεύω έξω και περιμένω-μάλλον μάταια-να βγει ήλιος. Τουλάχιστον δεν έχει νέφος, η Ακρόπολη και ο Λυκαβηττός φαίνονται καθαρά. Αυτή η συννεφιά θυμίζει φθινόπωρο και τις τελευταίες μέρες μάλλον κάνει ψύχρα τα βράδια. Το AC/ παραμένει κλειστό και σκεπαζόμαστε με κουβερτούλα σαν καλά παιδιά…..

Κοιτάζω τα νύχια μου. Τα χέρια βαμμένα στο χρώμα της μέντας, των ποδιών τυρκουάζ. Τυχαίο? Όχι καλέ, κατ’ επιλογή. Παλιμπαιδισμός, απεικόνιση καλοκαιριού, πες το όπως θες. Θυμίζει βέβαια λίγο χρωματολόγιο της Pantone και δεν είναι και εντελώς proper για το γραφείο αλλά λίγο με νοιάζει……

Ένα project που πρέπει να ολοκληρωθεί στο γραφείο (ΠΑΝΤΑ ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη, είναι Η γιάπικη λέξη) θα μου στερήσει-μάλλον-τη μια εβδομάδα των διακοπών μου, η οποία θα μετατεθεί-αορίστως-κάπου μέσα στο 2010. Οπότε μόνο μια εβδομάδα άδεια μέσα στον Ιούλιο. Και μετά πάλι τον Αύγουστο, αυτή τη φορά δύο εβδομάδες…..

Από τα τέλη του 2009 μέχρι και σήμερα έχω την αίσθηση ότι ο χρόνος τρέχει πολύ γρήγορα για μένα. Έχω κάνει τόσα πολλά πράγματα μαζί : Μια εγχείρηση, μια μετακόμιση, ξαναγύρισα στη δουλειά, τρέχω κάθε μέρα σαν το Βέγγο. Το έχω ξαναγράψει, ορισμένες φορές νομίζω ότι η καθημερινότητα με «ρουφάει» και οι μέρες, οι μήνες φεύγουν χωρίς να το καταλαβαίνω.

Καταλαβαίνω ότι ο χρόνος πέρασε πολύ γρήγορα όταν ακούω το γιο μου να λέει καθαρά, πεντακάθαρα τις πρώτες του λέξεις. Όχι μαμά και μπαμπά, αυτά τα λέει εδώ και καιρό. Άλλες λέξεις, καινούργιες….

Φωτό: Το color chart της Pantone

Boys of summer

2010-06-23T14:24:00.000-07:00

Λοιπόν αυτό το τραγούδι είναι αρκετά παλιό και μελαγχολικό...

Αλλά όταν το ακούω, θυμάμαι πολλά από πολλά καλοκαίρια....

Ξημερώματα Κυριακής

2010-06-22T00:40:00.000-07:00

Ξημερώματα Κυριακής. Ξυπνάω αργά-αργά από δυνατές φωνές. Για ελάχιστα δευτερόλεπτα έχω την αίσθηση ότι κάποιος είναι στο δωμάτιο και κάνει φασαρία. Ο άντρας μου λείπει στη δουλειά του, οπότε….Σηκώνομαι, ζαλισμένη ακόμα από τον ύπνο και βγαίνω στο μπαλκόνι.

Στο δρόμο, μια κοπέλα με αλογοούρα και σορτσάκι, σχεδόν τρέχει προς τη Πειραιώς. Από την άλλη πλευρά, ένα αυτοκίνητο σταματημένο σχεδόν καταμεσής του δρόμου με ανοιχτές τις πόρτες και αναμμένη τη μηχανή. Δύο νεαροί στέκονται απ’ έξω, ο ένας ουρλιάζει σε έξαλλη κατάσταση και ο άλλος προσπαθεί να τον ηρεμήσει. Ο πρώτος φωνάζει, κατεβάζει ότι καντήλι υπάρχει και δεν υπάρχει και φαίνεται από τη φωνή του ότι δεν είναι καλά, ακούγεται τουλάχιστον σαν μεθυσμένος ….Ο φίλος του επαναλαμβάνει συνέχεια :»Μη κάνεις καμιά τρέλα….Μη κάνεις καμιά τρέλα…».

Ο μεθυσμένος χτυπιέται σαν το χταπόδι και ξαναμπαίνει στο αυτοκίνητο του, βάζει μπροστά και φεύγει σπινιάροντας. Όλη αυτή την ώρα, αρκετοί αγουροξυπνημένοι γείτονες έχουν βγει στα μπαλκόνια τους, ανάστατοι και αυτοί από τη φασαρία και τα βρισίδια.

Κοιτάζω προς τα εκεί που είναι η Πειραιώς. Η κοπέλα έχει εξαφανιστεί. Πρέπει να βγήκε από το αμάξι του μεθυσμένου, τσακώθηκαν άραγε? Είναι ζευγάρι? Τον παράτησε γιατί αυτός ήταν τύφλα? Έγινε κάτι άλλο στο δρόμο? Ποιος ξέρει….Όταν ο άνθρωπος δεν έχει τον έλεγχο του ευατού του……

Μπαίνω ξανά στο υπνοδωμάτιο και κοιτάζω το ρολόι. Η ώρα είναι 03:35 π.μ.

Κάνω αρκετή ώρα να ξανακοιμηθώ. Αναρωτιέμαι: Άραγε η κοπέλα έφτασε στο σπίτι της? Δεν είναι να κυκλοφορείς τέτοια ώρα μόνη στους δρόμους….

Και ο άλλος? Αυτός, ο μεθυσμένος. Μήπως την έψαχνε με το αμάξι μετά?

Κι αν την βρήκε, τελικά τι έγινε?

Βουβουζέλα αγάπη μου.....

2010-06-20T23:06:00.000-07:00

Λοιπόν εγώ Mundial δε παρακολουθώ….Καμιά φορά χαζεύω, όταν βλέπει ο άντρας μου και καλά-καλά δε γνωρίζω ούτε τους παίκτες της δικής μας Εθνικής.

Καταλαβαίνω ότι έχει ματς όταν ακούσω αυτό τον ήχο….Πιθανώς να είναι και ο ήχος που θ’ ακουστεί περισσότερο το φετινό καλοκαίρι.

Υπάρχει άραγε τίποτα πιο χαρακτηριστικό για το Αθηναϊκό καλοκαίρι? Τηλεοράσεις στα μπαλκόνια στη διαπασών να παίζουνε ποδόσφαιρο….

Πάρτε και το σχετικό τραγουδάκι, που μου αρέσει πολύ, αν και δεν είμαι ποδοσφαιρόφιλη…

Καλή εβδομάδα να έχουμε!!

Χίλιες και μια Ζέστες

2010-06-18T01:02:00.000-07:00

Λίγο πριν το σχόλασμα, στη δουλειά. Οι άντρες συνάδελφοι συζητάνε για τον επικείμενο αγώνα της Εθνικής. Σήμερα όλοι βιάζονται να γυρίσουν νωρίς στα σπίτια τους. Όχι επειδή κάνει ζέστη, αλλά επειδή παίζει η Εθνική. Για πότε κλείνουν λαπτοπ, μαζεύονται χαρτοφύλακες και τσάντες, είναι ν’ απορείς….άλλες φορές χασομεράνε πάνω από μισοτελειωμένα fax και προσφορές και σήμερα….όλοι μπουχός.

Περίπου δύο ώρες μετά η Εθνική Ελλάδος σημειώνει τη παρθενική της νίκη στο Μουντιάλ. Οι Νιγηριανοί καταϊδρωμένοι παρακολουθούν τους αλαλάζοντες Έλληνες παίκτες να πανηγυρίζουν.

Στο κομμωτήριο, 18:00 μ.μ. Είμαι στο λουτήρα και στο παρατσάκ να κοιμηθώ από τη κούραση. Έχω έρθει για κούρεμα, καθότι η άτακτη κόμη μου θυμίζει επικίνδυνα ποδοσφαιριστή των 80’s. Δίπλα μου είναι μια γυναίκα, περίπου στην ηλικία μου, σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Τη κοιτάζω που είναι με τη κοιλιά τούρλα και σχεδόν τη συμπονώ. Το καλοκαίρι του 2008 ήμουν μόλις λίγων μηνών έγκυος και δε μπορούσα να κουνηθώ από τη ζέστη και το πρήξιμο.

Συζητάει με τη κοπέλα που με λούζει για τους γάμους και τα βαφτίσια που έχουν να πάνε. Αραδιάζουν αμφότερες τόσες κοινωνικές υποχρεώσεις που δε τις βλέπω να ξεμπερδεύουν πριν το 2015. Σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να υπάρχει γι’ αυτές τις περιπτώσεις ένα ολίγον τι πολυμορφικό ένδυμα, που να μεταμορφώνεται κάθε φορά που έχεις να παρακολουθήσεις μια τέτοια τελετή, έτσι ώστε να μη χρειάζεται να ξοδεύεσαι κάθε τρεις και λίγο….

Στο σούπερ μάρκετ, γύρω στις 18:40 μ.μ. Είμαι στο ταμείο express και βάζω τα ψώνια μου σε σακούλες. Πίσω περιμένει μια νεαρή κοπέλα τη σειρά της. Κοιτάζω τα ψώνια της: Ένα Bailey’s, ένα Bacardi Breezer, ένα παστεριωμένο γάλα, ένα αφρόλουτρο. Σκέφτομαι πόσα μπορείς να καταλάβεις βλέποντας το καρότσι με τα ψώνια του διπλανού σου. Μπορείς λοιπόν εύκολα να μαντέψεις ποιος είναι single, ποιος έχει ταίρι, σε ποιόν αρέσει λιιιιγη παραπάνω πολυτέλεια, ποιος είναι φιλάρεσκος, τέτοια πράγματα….Θα έλεγα ότι είναι η αγαπημένη μου ασχολία όταν περιμένω να πληρώσω. Χαζεύω τα καρότσια των διπλανών μου και κάνω τις μαντεψιές μου….

Γύρω στις 21:30 μ.μ. στο σπίτι μου. Βγαίνω στο μπαλκόνι ν’ απλώσω ρούχα. Ο μικρός τριγυρίζει στα πόδια μου με άγριες προθέσεις για τα μανταλάκια. Δύο ήχοι ακούγονται τέτοια ώρα από τα περισσότερα μπαλκόνια: Ο βόμβος από τα air-condition και οι διάλογοι της Σεχραζάτ με τον Ονούρ. Φαίνεται ότι το φετινό καλοκαίρι αρκετοί Αθηναίοι έχουν συντονίσει τις τηλεοράσεις τους για να ζήσουν τις δικές τους Χίλιες και Μία Νύχτες. Τούρκικοι σεβντάδες, τι να πεις…..

Η συμμαθήτρια

2010-06-17T04:05:00.000-07:00

Χθες το απόγευμα, μετά τη δουλειά. Παραπατάω μες το λιοπύρι. Παραπατάω, κυριολεκτικά και στάζω ιδρώτα από κάθε πόρο του κορμιού μου. Σταματάω στο περίπτερο στο παρκάκι για περιοδικό. Εκείνη τη στιγμή περνάει από μπροστά μου.

Η παλιά μου συμμαθήτρια, εκείνη η κοπέλα από το φροντιστήριο Αγγλικών, να δεις πως τη λέγανε, πως τη λέγανε…..Πιέζω τον ευατό μου να θυμηθεί επί ματαίω. Κάτι από Ζ ήταν το όνομα της να δεις πως τη λέγανε….Ζωή? Όχι….Ζέτα? Ούτε….

Φοράει ένα άσπρο κοντομάνικο με τη Minnie, ίδιο με αυτό που είχα κι εγώ μέχρι πριν 2 χρόνια κι ένα τζιν. Πρέπει να γυρίζει κι αυτή από τη δουλειά της, φαίνεται κουρασμένη. Κάτι ψάχνει στο ψυγείο, ενώ παράλληλα αστειεύεται με τη περιπτερού. Κάτι λέει για τον άντρα της, τον λένε Θανάση. Έχει τσιμπήσει μερικά κιλάκια, αλλά παραμένει το ίδιο χαριτωμένο κοντοκουρεμένο κορίτσι που καθόταν μαζί μου στα Αγγλικά. Πρέπει να μένει κάπου εδώ κοντά μας, ίσως να την ξαναδώ…..

Εμένα δε με έχει γνωρίσει, στα σίγουρα, δε μου ρίχνει ούτε ένα βλέμμα. Έχω αλλάξει πολύ? Ίσως….Ντρέπομαι να της μιλήσω γιατί δε θυμάμαι το όνομα της. Χαζό, το ξέρω. Αλλά ντρέπομαι….

Απομακρύνομαι από το περίπτερο ενώ ακόμα στύβω το μυαλό μου να θυμηθώ το όνομα της. Τελευταία νομίζω ότι το μυαλό μου έχει γίνει ένας σκληρός δίσκος που συνέχεια αποθηκεύει και αποθηκεύει πληροφορίες, χρήσιμες και μη. Λογικό είναι αρκετές από αυτές να χάνονται στο πέρασμα του χρόνου. Έτσι ξεχνάω ονόματα….

Φτάνοντας στη πολυκατοικία μας άξαφνα θυμάμαι.

Ζήνα είναι το όνομα της. Την έλεγαν Ζήνα….

Υπάρχει και φιλότιμο

2010-06-15T00:56:00.000-07:00

Χτες μόλις ήρθε στο mail μου αυτό το άρθρο. Έχω καιρό να διαβάσω εφημερίδες και σπάνια προλαβαίνω να διαβάσω ακόμα και τις ηλεκτρονικές εκδόσεις τους. Το περιεχόμενο του υπήρξε, ομολογουμένως, ευχάριστη έκπληξη.

Λίγες μέρες πριν υπήρξε και η είδηση του γιουχαρίσματος του ΓΑΠ στο Ηρώδειο, είδηση που όλα τα ΜΜΕ απέκρυψαν τεχνηέντως και που μπορούσες να διαβάσεις μόνο σε blog.

Ομολογώ ότι ακόμα και να συναντούσα κάποιον πολιτικό στο δρόμο, κάποιον απ’ όλους αυτούς που είναι βουτηγμένοι μέχρι το κεφάλι στο μαύρο χρήμα, δύσκολα θα τον γιουχάριζα. Δεν έχω το απαραίτητο θάρρος. Θα μου πεις όμως: Ναι αυτοί είχαν περίσσιο θράσος. Να βάλουν το χέρι στο βάζο με το μέλι. Και εδώ που τα λέμε δε βάλανε ένα σκέτο χέρι. Ολόκληροι βουτήξανε μέσα…..

Όχι ότι είναι δύσκολο να τους βρεις. Τα στέκια τους γνωστά. Ακριβές καφετέριες στο κέντρο, σικ εστιατόρια στα Βόρεια Προάστια, πλαζ για τους λίγους με ξαπλώστρες to let…..Εκεί είναι, κάθε μέρα. Με σηκωμένο το φρύδι και περίσσια αλαζονεία, αυτή την τσογλανίστικη αλαζονεία που δίνει στον άνθρωπο η εύκολη κλεψιά και απάτη.

Είπα ότι εγώ δεν έχω το θάρρος να τους φτύσω στα μούτρα ή να τους προπηλακίσω. Άλλοι όμως φαίνεται ότι το έχουν. Κάτι είναι κι αυτό. Ίσως, ίσως κανένας από αυτούς να μην τιμωρηθεί όπως τους πρέπει για τα εγκλήματα κατά της χώρας που έκαναν.

Μου φτάνει όμως που ακούω πως υπάρχει έστω και ένας πολίτης που τους βλέπει στο δρόμο και δεν τους αφήνει σε χλωρό κλαρί. Είναι μια κάποια ευχαρίστηση να γνωρίζω ότι όλα αυτά τα τσογλάνια δε θα μπορούν πλέον να κάνουν αμέριμνοι τη βόλτα τους στις λαϊκές. Ότι θα πίνουν πικρό καφέ εκεί στις καφετέριες που αράζουν.

Στο κάτω-κάτω υπάρχει και φιλότιμο ρε γαμώτο. Και αυτό δε μπορούν να μας το κλέψουν….

Πηγή: kathimerini.gr

Σκέψεις της Δευτέρας

2010-06-13T23:03:00.000-07:00

Σαν άτομο, πιστεύω πάντα τα καλύτερα για τους γύρω μου. Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, φυσικά. Εννοώ, πως όταν γνωρίζω κάποιο καινούργιο άτομο έχω τις καλύτερες προθέσεις, δε πάει ο νους μου στο κακό. Αυτό δε μου έχει βγει πάντα σε καλό, βέβαια.

Τι γίνεται όμως με τους ανθρώπους που βάζεις στο σπίτι σου, στην οικογένεια σου? Με αυτούς που συνάπτεις δεσμούς, που έρχονται σε στενή, ίσως και καθημερινή επαφή με τα παιδιά σου? Την ξέρετε ασφαλώς τη φράση «ο κουμπάρος τη κουμπάρα…». Τη λέγαμε κι εμείς για πλάκα όταν παντρευτήκαμε, φαίνεται όμως πως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Κι ότι δε πρέπει να φοβάσαι μήπως ο κουμπάρος ή η κουμπάρα ξεμυαλίσει την/τον σύντροφο σου αλλά μήπως κάνει κακό στο παιδί σου.

Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις στάθηκε το ποστ που διάβασα στο hamomilaki για τον 10χρονο στη Πάτρα που έκανε δις απόπειρα αυτοκτονίας, επειδή ο κουμπάρος των γονιών του τον κακοποιούσε σεξουαλικά. Κατά καιρούς έχω διαβάσει αρκετές παρόμοιες ειδήσεις στον τύπο. Έχω ακούσει κι από τον περίγυρο μου παρόμοιες ιστορίες για τέτοιους διεστραμμένους ανθρώπους. Φαίνεται πως μερικές φορές το χειρότερο κακό δε βρίσκεται εκεί έξω, στους δρόμους αλλά δίπλα μας. Και, δυστυχώς, είναι πολύ δύσκολο να το διακρίνουμε. Και όταν το αντιληφθούμε, μπορεί να είναι και πολύ αργά…..

Κι έχω αναρωτηθεί πολλές φορές: Μήπως τελικά δε γνωρίζουμε αρκετά καλά τους ανθρώπους που βάζουμε στη ζωή μας και-κατ’ επέκταση-στο σπίτι μας? Μήπως πρέπει να είμαστε λίγο πιο αυστηροί και επιλεκτικοί σ’ αυτές τις σχέσεις? Και-τελικά-μήπως θα πρέπει να είμαστε πολύ-πολύ προσεκτικοί με τους ανθρώπους που πλησιάζουν τα παιδιά μας? Ειδικά τα παιδιά μας…..

Update:το σχόλιο του Vam μ' έβαλε σε σκέψεις. Δε βλέπω παντού εχθρούς, όχι. Ίσα-ίσα, όπως έγραψα και στην αρχή του ποστ είμαι από αυτά τα άτομα που-δυστυχώς ή ευτυχώς-όταν βάζουν κάποιον καινούργιο άνθρωπο στη ζωή τους έχουν τις καλύτερες διαθέσεις. Είναι τυχαίο όμως που συμβαίνει συχνά οι άνθρωποι που κακοποιούν παιδιά να είναι άτομα υπεράνω υποψίας π.χ. στενοί συγγενείς? Μήπως ακριβώς αυτό το γεγονός, ότι δεν θα τους υποψιαστεί κανείς, τους αποθρασύνει περισσότερο να κάνουν τις απαίσιες πράξεις τους?

Είσαι για ένα ανέκδοτο?

2010-06-09T04:47:00.000-07:00

«Παραμένω αυτοβούλως στη χώρα για να αποδείξω την αθωότητα μου»

Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε?

Πηγή: in.gr

Μέρες του Ιούνη

2010-06-09T00:41:00.000-07:00

Παρασκευή απόγευμα. Σε λίγο σχολάμε και κάποιους συνάδελφους τους έχει πιάσει κάτι σαν μαλακία, συμπεριφέρονται σαν τα μαθητούδια που περιμένουν να σχολάσουν τη Παρασκευή από το σχολείο και δε κρατιούνται. Ένας εξ αυτών ψάχνει στο internet για μπάρμπεκιου. Έχει μπει σε μια ιστοσελίδα με διάφορα σχέδια και ζητάει τη γνώμη μας ποιο να διαλέξει. Εμένα μου φαίνεται το ένα πιο άθλιο από το άλλο. Μπάρμπεκιου που μοιάζουν με παγόδες (και όμως, ναι!), μπάρμπεκιου που θυμίζουν εκκλησάκια (μα τη Παναγία!), μπάρμπεκιου-υπερπαραγωγές, μπάρμπεκιου πολύχρωμα, μπάρμπεκιου ότι να ναι. Τόσο κιτς μαζεμένο σε μια ιστοσελίδα γίνεται? Γίνεται…..Του προτείνω ν’ αγοράσει ένα μπάρμπεκιου που μοιάζει σαν να έχει βγει από ταινία της Νια Βαρντάλος. Εννοείται ότι είναι κιτς. Εννοείται ότι είναι κακόγουστο. Εννοείται ότι κάνω πλάκα. Εννοείται ότι μ' έχει πιάσει κι εμένα η μαλακία της Παρασκευής.

Δευτέρα πρωί. Έχω μόλις αφήσει το μωρό στη μάνα μου και κάνω στάση στο τυροπιτάδικο της γειτονιάς. Μόνο από αυτό ψωνίζω και από το «Άριστον» στη Βουλής, όταν βρεθώ κέντρο. Και έχω λόγο, όχι έτσι στα τυχαία. Και τις δύο φορές που έπαθα τροφική δηλητηρίαση ήταν από τυρόπιτα. Τυχαίο? Δε νομίζω…(ορίστε, μου κόλλησε κι εμένα!). Γι’ αυτό και το πάθημα έγινε μάθημα και πλέον αγοράζω μόνο από καρατσεκαρισμένα μέρη.

Το τυροπιτάδικο της γειτονιάς το έχει μια χήρα με τους δύο γιους της, και οι δύο παλιοί συμμαθητές μου. Καλά κι ευγενικά παιδιά, καλαμπουρτζήδες και πάντα χαμογελαστοί. Σήμερα είναι ο μικρότερος στο μαγαζί, ανταλλάσουμε καλημέρες και τα νέα μας. Χτυπάει το κινητό του. Το ringtone είναι James. Τέλειο? Επιτέλους, κάτι διαφορετικό, James ρε γαμώτο, όχι αυτές οι άθλιες καγκουριές που ακούς στα λεωφορεία ή τα τελειωμένα σκυλάδικα.

Τον αποχαιρετώ και ξαναμπαίνω στο αυτοκίνητο. Ακόμα ηχεί στ’ αυτιά μου η φωνή του Tim Booth να τραγουδάει: “We’re getting away with it, all messed up getting away with it, all messed up that’s called living”. Για κάποιο λόγο, αυτοί οι στίχοι κολλάνε απόλυτα με τη στιγμή….

Τρίτη πρωί. Το γραφείο κουνιέται. Η εταιρεία κουνιέται. Όλοι κουνιόμαστε. Στο διπλανό οικόπεδο έχει έρθει ένα τεράστιο σκαπτικό και κατεδαφίζει τα πάντα. Μια τεράστια σφύρα σκίζει το τσιμέντο και χαλάει ο κόσμος. Στην αρχή νομίζω ότι γίνεται σεισμός, καθώς βλέπω την οθόνη του υπολογιστή να τρέμει ελαφρά. Μετά ακούω τον θόρυβο από δίπλα και ησυχάζω κάπως….

Στο λογιστήριο κουνιούνται ακόμα περισσότερο. Η πλάκα κάτω από τα πόδια μου τρέμει ελαφρώς. Μου γεννιούνται απορίες για τη μελλοντική στατικότητα του κτιρίου που εργάζομαι αλλά ποιος να μου τις λύσει….Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια. Στο γραφείο έχει αρχίσει η γνωστή παραφιλολογία για το μέλλον του γκρεμισμένου κτιρίου. Ο καθένας λέει το μακρύ και το κοντό του. Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι κάθε μεσημέρι βρίσκω το αυτοκίνητο μου σαν κουραμπιέ από τη σκόνη και ότι θα μας μουρλάνουν στο θόρυβο και το κούνημα μέχρι να τελειώσουν……

Τρίτη μεσημέρι, μετά τη δουλειά. Επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ. Σήμερα σέρνω καρότσι, δε παίρνω καλαθάκι, έχουμε πολλά πράγματα. Βαριέμαι να σέρνω το καρότσι, βαριέμαι αφόρητα. Είμαι και ένα σερνάμενο πτώμα από τη κούραση. Μετά από κάμποση ώρα φτάνω στο ταμείο. Βγαίνει και η λυπητερή. Τριψήφιο το νούμερο. Τριψήφιο. Μάλιστα. Αυτό θα πει πληθωρισμός.

Την επόμενη φορά σκέφτομαι να βγάλω να πληρώσω με λεφτά της Monopoly. Λέτε να τα πάρουν?

An affair too big to last

2010-06-08T01:54:00.000-07:00

Η Λιζ Τειλορ συναντήθηκε για πρώτη φορά με τον Ρίτσαρντ Μπάρτον σ’ ένα πάρτι στο Λος Άντζελες. «Εκείνο το βράδυ με φλέρταρε συνέχεια. Έκανε σαν τρελός, όχι μόνο για εμένα αλλά και για κάθε γυναίκα που περνούσε από μπροστά του. Όμορφη ή άσχημη, δεν είχε σημασία... Εγώ απλώς επαναλάμβανα στον εαυτό μου: Δεν πρόκειται να γίνω άλλη μια "τρύπα" στη ζώνη του... Μπάρτον!» δήλωσε κάποτε η Λιζ Τέιλορ.

Ο έρωτας τους θυελλώδης. Παντρεύτηκαν και χώρισαν δύο φορές. Η σχέση τους διεθνές πρωτοσέλιδο στα tabloid αυτού του κόσμου. Μια σχέση γεμάτη πάθος, ένταση και διαμάντια…πολλά διαμάντια….

Σ’ ένα γράμμα του ο Μπάρτον γράφει στη Λιζ : «Αν με εγκαταλείψεις, τότε πρέπει να σκοτωθώ. Δεν υπάρχει ζωή χωρίς εσένα».

Αποσπάσματα από αυτές τις ερωτικές επιστολές έδωσε η Λιζ Τειλορ πρόσφατα στη δημοσιότητα, κάποια από αυτά μάλιστα δημοσιεύονται στο τεύχος Ιουλίου του περιοδικού Vanity Fair.

O Mπάρτον έγραψε το τελευταίο του γράμμα στην Τειλορ λίγο πριν πεθάνει ξαφνικά από εγκεφαλική αιμορραγία.

Η Τειλορ έλαβε αυτό το γράμμα μόνο αφ’ ότου είχε γίνει η κηδεία του. Ακόμα και σήμερα, είναι ότι πιο πολύτιμο έχει στα χέρια της από αυτό τον έρωτα και το έχει πάντα δίπλα στο κρεβάτι της.

Άγιο είχαμε....

2010-06-06T23:33:00.000-07:00

Λοιπόν σήμερα δεν έχω όρεξη να γράψω τίποτα το σοβαρό, χτες γλυτώσαμε εγώ, ο άντρας μου και άλλοι τρεις συνεπιβάτες μας από σοβαρότατο τροχαίο ατύχημα στο παρατσάκ, Ο τριμαλάκας που πέρασε με κόκκινο έπεσε σ’ ένα ταξί και όχι σ’ εμάς, που βρισκόμασταν λίγα μέτρα πιο πίσω. Το ταξί με τη σειρά του έπεσε με όλη του τη φόρα στο κιγκλίδωμα του πεζοδρομίου και το ισοπέδωσε, ευτυχώς κανείς δεν τραυματίστηκε (αυτό πάλι είναι από τα άγραφα….). Για λίγα δευτερόλεπτα θα ήμασταν εμείς στη θέση του ταξί και, να σας πω τη μαύρη μου αλήθεια, δεν ξέρω αν τώρα θα έγραφα αυτό το ποστ. Μείναμε παγωμένοι καταμεσής της Πειραιώς, παντού πεταμένα εξαρτήματα αυτοκινήτου, προφυλακτήρες, όλα ρημαδιό. Ο άντρας μου βγήκε σε έξαλλη κατάσταση και φώναζε στον τριμαλάκα που παραβίασε το κόκκινο, εγώ έτρεμα, ωραία πράγματα….Το βράδυ στριφογύρναγα στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν τι θα είχε γίνει αν έπεφτε πάνω μας. Άγιο είχαμε σας λέω….Άγιο….Γαμώ τη γκαντεμιά μας δηλαδή, για ένα καφέ βγήκαμε κι εμείς σαν άνθρωποι και παραλίγο….Τι να πω. Τελικά αυτό που λένε όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, ισχύει και με το παραπάνω.

Τελοσπαντων, να έχετε όλοι μια καλή εβδομάδα, να χαμογελάτε και αν βρείτε χρόνο μπείτε εδώ να εκτονωθείτε….Αξίζει το κόπο.

Είναι να μη σου βγει το όνομα....

2010-06-04T00:38:00.000-07:00

Σε μια ακόμη προσπάθεια να ρίξω ακόμα περισσότερο τα πχιοτικά στάνταρ αυτού του βλογκίου (sic) αναδημοσιεύω το κάτωθι :

Τελικά, είναι να μη σου βγει το όνομα….

Διότι, αν σου βγει, μέχρι και ο Γούγλης σου τη λέει…

Κάποιος πρέπει να της μιλήσει για το Rexona...

2010-06-03T01:43:00.000-07:00

Αγαπητή συναδέλφισα,

Όταν είχες πρωτοέλθει ομολογώ ότι σε είχα συμπαθήσει.

Τα συμπαθώ τα νεούδια, θέλω να τ’ αγκαλιάσω, να τα βοηθήσω. Έτσι είμαι εγώ, τον έχω το Καλό Σαμαρείτη μέσα μου. Mέχρι αποδείξεως του εναντίου, βεβαίως-βεβαίως.

Έλειψα γι’ αρκετό καιρό από τη δουλειά για να γεννήσω το γιο μου. Όταν γύρισα σε βρήκα σε άλλο γραφείο. Είχες πάρει προαγωγή.

Εκτός από προαγωγή όμως κληρονόμησες και τα κουσούρια της προκατόχου σου.

Το βλέπω το μάτι σου πως καρφώνεται στο γραφείο μου κάθε φορά που περνάς. Ψάχνεις κάτι, κάτι για να έχεις να συζητήσεις, να κουτσομπολέψεις. Kαι όχι ότι το κάνεις μόνο σ' εμένα. Είσαι αδιάκριτη με όλους.

Σε βλέπω και πως με κοιτάς από πάνω μέχρι κάτω όταν μπαίνω στο γραφείο σου. Βλέπεις δε μπαίνεις καν στο κόπο να κρατήσεις τα προσχήματα, κοιτάς απροκάλυπτα, σχεδόν χυδαία. Τι θέλεις να τσεκάρεις δε ξέρω. Αν πήρα κιλά? Τι μάρκα είναι τα ρούχα που φοράω? Αν βάφω το μαλλί? Ειλικρινά δε καταλαβαίνω….

Δε ξέρω ποιος σε συμβούλεψε ότι ο δρόμος προς την επαγγελματική ανέλιξη ταυτίζεται με τέτοιους είδους συμπεριφορές. Μπορεί να είναι και ο χαρακτήρας σου τέτοιος, δε ξέρω.

Εγώ πάντως ένα έχω να σου πω:

Κάνε και κανένα μπάνιο που και που. Η ακριβή τσάντα και το σινιέ τζιν δεν αρκούν.

Κανένας, μα κανένας δεν σου έχει μιλήσει για το Rexona?

Εγώ, εννοείται, δεν πρόκειται να σου μιλήσω. Με βρωμιάρες ποτέ δεν έκανα χωριό……

My name is Mitsos

2010-06-01T05:13:00.001-07:00

Όχι Spam αλλά...Αριστούργημα!

2010-05-30T23:44:00.000-07:00

Κάθε πρωί που ανοίγω το e-mail μου βρίσκω λογής-λογής "σκουπίδια".

Ε-mail με τσιτάτα του Δαλάι κάτι, e-mail που πρέπει να τα κάνεις forward σε 1.347.687 ανθρώπους αλλιώς θα μείνεις κουλός, e-mail για τις βλαβερές συνέπειες της coca-cola, της ασπιρίνης, του Mac Chicken, δεκάδες χαζομάρες που ειλικρινά δε γνωρίζω γιατί μου τις προωθούν και γιατί μπαίνουν στο κόπο-έστω-να τα διαβάσουν κάποιοι. Eγώ, για να είμαι ειλικρινής, εκνευρίζομαι και τα σβήνω αυτοστιγμεί.

Αλλά αυτό δεν είναι σκουπίδι.

Για την ακρίβεια, είναι ένα ανθρώπινο επίτευγμα, από αυτά που ελπίζω να δω από κοντά κάποια στιγμή.

Με τη βοήθεια του ποντικιού σας, μπορείτε να περιηγηθείτε στην ιστοσελίδα και να νιώσετε-περίπου-σαν να είσαστε εκεί.

Καλή μας εβδομάδα!

Πάω να σβήσω και τα υπόλοιπα spam....

Μια μικρή γαρδένια

2010-05-26T00:52:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί έφερα μαζί μου μια μικρή γαρδένια. Την έκοψε η μάνα μου από τη γλάστρα, που έχει γεμίσει μπουμπούκια. Η γλάστρα είναι δικιά μου, αλλά ακόμα δεν έχω αξιωθεί να την πάω σπίτι μας. Οπότε μένει στο πατρικό μας, ανθίζει και ευωδιάζει….

Από μικρό παιδί θυμάμαι μου άρεσαν τα λουλούδια. Αν και ποτέ δε μπήκα στη διαδικασία να τα περιποιούμαι σχολαστικά, θυμάμαι πάντα ότι λάτρευα δύο ειδών λουλούδια: Τα γεράνια και τις γαρδένιες. Η μάνα μου είχε στο πατρικό μας και από τα δύο. Ζούλαγα λοιπόν τα γεράνια, και αυτά έβγαζαν ένα πικρό «ζουμί» με μια στυφή μυρωδιά που σου έβαφε τα χέρια. Αλλά είχαν τόσο ζωντανά χρώματα! Το κόκκινο χρώμα του γερανιού δε συγκρίνεται με τίποτα….

Είχαμε και γαρδένια, που η μάνα μου την προστάτευε σαν να ήταν μωρό παιδί. Όταν άνθιζε, δε ξεκόλλαγα από το μπαλκόνι. Επειδή όμως η γαρδένια είναι ασθενικιά και δεν αντέχει και πολύ, όταν μαραινόταν στενοχωριόμουν…..

Στο σπίτι που πρόσφατα μετακόμισα, θέλω να φτιάξω ένα κηπάκο σαν αυτό που θυμάμαι ότι είχε η μάνα μου, όταν εγώ είχα παιδί. Ο μικρός λατρεύει τα φυτά, τον έχω δει πως κάνει όταν δει γλάστρα ή δέντρο. Σίγουρα θα του αρέσει.

Έχω λοιπόν σήμερα στο γραφείο μου ένα και μοναδικό μπουμπούκι γαρδένιας, τα άλλα δύο που έφερα τα χάρισα σε δύο συναδέλφους, είπα να φερθώ ιπποτικά σήμερα! Που και που σκύβω και το μυρίζω. Είναι απίθανο πως ένα τόσο μικρό λουλουδάκι βγάζει τόσο θεσπέσιο άρωμα….

Και είναι επίσης απίθανο πως μια μυρωδιά μπορεί να σου φτιάξει όλη τη μέρα….

Αποκτήνωση

2010-05-18T03:32:00.000-07:00

Τελικά η κατάσταση στη χώρα μας και ειδικά σ’ αυτή τη πόλη δε διορθώνεται με τίποτα.

Και δεν είναι μόνο τα πρόσφατα επεισόδια, τόσο αυτά του περσινού Δεκεμβρίου όσο και αυτά του φετινού Μαΐου, είναι ένα ολόκληρο σύμπλεγμα γεγονότων και συμπεριφορών, που φαίνεται να έχουν παγιωθεί και να έχουν μπει στο DNA του Έλληνα (και του Αθηναίου) για τα καλά. Για να το πω αλλιώς, είναι ένα παζλ που συνθέτει την εικόνα αυτής της πόλης, τη ποιότητα ζωής μας, τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το συμπολίτη μας, το σεβασμό μας εντέλει απέναντι στον ίδιο μας τον ευατό.

Το τι ακριβώς εννοώ, θα το διαβάσετε εδώ στο μπλογκ του Τσαλαπετεινού.

Δεν είναι μόνο ότι μου έκανε τρομερή εντύπωση αυτή η ανάρτηση, γι' αυτό και πήρα το θάρρος να κάνω link στο μπλογκ μου.

Είναι και ότι αναρωτιέμαι:

Μέχρι που θα φτάσει η αποκτήνωσή μας?

Routine days

2010-05-16T23:17:00.000-07:00

Εδώ είμαι κι εγώ….

Όχι δεν έχασα τη φωνή μου, απλά από τη τελευταία ανάρτησή μου δε μου έβγαινε να γράψω τίποτα. Παράδοξο, αν σκεφτείς ότι κάθε φορά που συνδεόμουν με το μπλογκ μου το έκανα με μεγάλη χαρά και όρεξη να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου τη τρέλα μου. Όμως…κάτι τα τελευταία τραγικά γεγονότα που συνέβησαν στην Αθήνα….κάτι τα προσωπικά μου τρεχάματα….δεν είχα καμία, μα καμία διάθεση να γράψω. Μπαινόβγαινα σε αγαπημένα μπλογκς και απλά σχολίαζα.

Και η ζωή τραβάει την ανηφόρα, που λέει και ο ποιητής, χωρίς σημαίες και ταμπούρλα όμως. Τραβάει μια ανηφόρα που τελευταία μου φαίνεται ήσυχη, πολύ ήσυχη, σχεδόν βουβή. Σχεδόν το μόνο πράγμα που σπάει την μονοτονία είναι ο γιος μου, οι τεράστιες αλλαγές που βλέπω πάνω του μέρα με τη μέρα. Ένα πλάσμα βγαλμένο από μένα, ένα μικρό θαύμα που δε καταλαβαίνει από κρίσεις, ζόρια και στεναχώριες.

Οι αποδράσεις του σαββατοκύριακου κάπως καλυτερεύουν τα πράγματα, αφού δραπετεύουμε από αυτή τη πόλη που τελευταία τη νιώθω να με πνίγει. Παράξενο πράγμα: Παλιότερα λάτρευα την Αθήνα, το κέντρο της. Τελευταία, όταν χρειαστεί ν’ ανέβω για δουλειές, νιώθω ότι με διώχνει….Είναι κάτι στην ατμόσφαιρα, σ’ αυτό που εκπέμπουμε τελευταία εμείς, οι κάτοικοι της, δε μπορώ να το περιγράψω ακριβώς.

Είναι γεγονός ότι τελευταία είμαι κάπως, νομίζω αυτό βγαίνει και στο γράψιμό μου. Κάτι η ρουτίνα της δουλειάς, οι αυξημένες υποχρεώσεις της οικογενειακής ζωής, ο λιγοστός προσωπικός χρόνος, νιώθω σχεδόν κάθε μέρα ότι οι μέρες γλυστράνε μέσα από τα χέρια μου.

Και είναι χρόνος που περνάει και που δεν τον αντιλαμβάνεσαι ακριβώς πως. Αλλά άμα γυρίσεις και κοιτάξεις δίπλα σου αυτό το μικρούλη πλάσμα που είναι μόλις 15 μηνών τότε καταλαβαίνεις. Μεγαλώνει, και χαίρεσαι. Μεγαλώνεις, και γι’ αυτό μελαγχολείς….

Μαύρο

2010-05-05T05:59:00.001-07:00

8 το βράδυ

2010-05-05T00:37:00.000-07:00

8 το βράδυ. Η ώρα που τα περισσότερα δελτία ειδήσεων έχουν αρχίσει.

Ο περισσότερος κόσμος κάθεται μπροστά στην τηλεόραση και παρακολουθεί. Μια νοικοκυρά σιδερώνει, ο άντρας της οικογένειας παρακολουθεί και κουνάει το κεφάλι του σκεφτικός, τα παιδιά γυρίζουν γύρω-γύρω από το τραπεζάκι του σαλονιού…

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι να παρακολουθείς ειδήσεις αυτές τις μέρες. Σου’ ρχεται να βρεις πηγάδι, να μπεις μέσα και να κρυφτείς, έτσι, για να μην ακούς τίποτα και κανένα.

Δεν σας το είπα αλλά εγώ εκείνη την ώρα δε παρακολουθώ ειδήσεις. Έχω ένα άλλο πρόγραμμα, που σπάνια αλλάζει και για πολύ ειδικούς λόγους. Στις 8 το βράδυ, κάθε βράδυ, κάνω μπάνιο το γιο μου.

Είναι η ώρα λοιπόν που αρχίζουμε το κυνηγητό μέσα στο σπίτι, αυτός μπροστά, εγώ πίσω. Προσπαθώ να του αποσπάσω το παιχνιδάκι που κρατάει για να τον γδύσω και να τον μπανιάρω.

Στο MEGA Τρέμη, Πρετεντέρης και Καψής προσπαθούν να πείσουν (ποιόν άραγε?) ότι τα μέτρα είναι για το καλό του ελληνικού λαού…Η Τρέμη χαϊδεύει μηχανικά το Cartier στο λαιμό της, ο Πρετεντέρης σηκώνει ειρωνικά το ένα του φρύδι, και ο Καψής εξακολουθεί να μην καταλαβαίνει τίποτα….

Εγώ γδύνω τον μικρο σιγά-σιγά, λέμε και κανένα τραγουδάκι για να τον καλμάρω και κατευθύνομαι στο μπάνιο…

Στο ALTER Τράγκας και Μακρή σφάζονται για χιλιοστή φορά σαν κυράτσες της αυλής….

Τεστάρω τη θερμοκρασία του νερού και δίνω στο μικρούλη να κρατάει ένα λούτρινο Γουίνι γιατί αλλιώς θα γίνουμε και οι δύο μούσκεμα….

Στον ΑΝΤ1 αρχίζει το πολεμικό ανακοινωθέν των μέτρων….

Καταβρέχω τον μικρούλη και τον σαπουνίζω σιγά-σιγά. Που και που αυτός με κοιτάει και μου χαμογελάει. Κουνάει τα χεράκια του και πετάει νερά σε όλη τη μπανιέρα….

Στο STAR συνεχίζεται η πλύση εγκεφάλου για τις τσόντες και τις βίζιτες της κάθε Τζούλιας….

Τελειώνω το μπανιάρισμα και ξεβγάζω το μωρό. Τον σηκώνω προσεχτικά και πηγαίνουμε στο δωμάτιο του. Τον σκουπίζω παντού, απλώνουμε κρέμες, κάνουμε παιχνιδάκια και τον ντύνω με το πυτζαμάκι του.

Κοντεύει 20:30. Σε όλα τα κανάλια η απόλυτη Βαβέλ. Όπου και να γυρίσεις, άνθρωποι που ωρύονται, αλαλάζουν, μιλούν ο ένας πάνω στον άλλο, υπερβάλλουν, προπαγανδίζουν, προπαγανδίζουν, προπαγανδίζουν…..

Σηκώνω το μωρό από το κρεβάτι του. Έξω έχει πέσει σκοτάδι για τα καλά. Τον κοιτάζω και με κοιτάζει. Σε λίγη ώρα θα πιει το βραδινό του γάλα.

Και ψάχνω να βρω στο πρόσωπο του το χαμόγελο. Αυτό το χαμόγελο που όλοι εμείς το έχουμε χάσει αυτές τις μέρες…..

You're fired!

2010-05-04T05:38:00.000-07:00

Από το 2% στο 4%?

Τσκ, τσκ, τσκ....

Κύριε Λοβέρδο...

Μας κακομαθαίνετε....

Γελοιογραφίας συνέχεια....

2010-05-02T22:48:00.000-07:00

Σήμερα έχει Κ Μητρόπουλο...

Λεξικό

2010-04-30T00:43:00.000-07:00

Όπως πάντα ο ΚΥΡ έχει τις καλύτερες ιδέες....

Κάνε κλιιικ πάνω στη φωτό...

Somebody's watching me?

2010-04-28T14:32:00.000-07:00

Ύστερα από τα σχόλια που έγιναν στο προτελευταίο ποστ του "Γνωστού Άγνωστου", αποφάσισα να μεταφέρω εδώ μια περίεργη εμπειρία που είχα στο παρελθόν και που είχα και πρόσφατα.

Κάποιοι από εσάς θα έχετε διαβάσει μια παλαιότερη ανάρτησή μου για ένα περίεργο γεγονός που συνέβη ένα βράδυ που ήμουν μόνη στο σπίτι με το παιδί. Τότε τα σχόλια έδωσαν τροφή για διάφορες εξηγήσεις, όπου μια εξ αυτών μιλούσε για "ενέργεια" που μπορεί να υπήρχε στο σπίτι από τους προηγούμενους κατοίκους της....

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό τόσο το γεγονός αυτού του παλαιότερου ποστ, όσο και αυτό που θα διηγηθώ ευθύς παρακάτω, θα πρέπει να σας πω ότι τους τελευταίους 6 μήνες μετακόμισα στο σπίτι που μεγάλωσα. Έζησα εδώ μέχρι τα 30 μου χρόνια, οπότε και μετακομίσαμε σε νεόκτιστο διαμέρισμα με τους γονείς μου.

Θυμάμαι λοιπόν, όταν ζούσα, ελεύθερη ακόμα, στο πατρικό μου ότι αρκετές φορές, όταν ήμουν μόνη στο σπίτι, αισθανόμουν ότι δεν ήμουν μόνη μου. Ότι κάτι ή κάποιος άλλος βρισκόταν μαζί μου. Αυτό μου συνέβαινε σε συγκεκριμένο δωμάτιο, όταν βρισκόμουν στη κουζίνα. Το γεγονός αυτό ξεκίνησε να λαμβάνει χώρα όταν ήμουν σε σχετικά μεγάλη ηλικία, δε θυμάμαι τώρα ακριβώς πόσων ετών ήμουν.

Όταν το εκμυστηρεύτηκα σε μια κολλητή μου φίλη, μου είπε ότι ίσως αισθανόμουν πραγματικά μόνη και το μυαλό μου δημιουργούσε την ιδέα μιας δεύτερης "ύπαρξης".

Έλειψα από αυτό το σπίτι για περίπου 7 χρόνια, το διάστημα που μετακόμισα στο νεόκτιστο που λέγαμε παραπάνω. Επέστρεψα το περασμένο Δεκέμβριο, έχοντας πια τη δική μου οικογένεια.

Δε θα με πιστέψετε, αλλά εξακολουθώ να έχω αυτό το περίεργο συναίσθημα ότι δεν είμαι μόνη μου όταν είμαι πραγματικά μόνη μου στο σπίτι....

Για την ιστορία, να πω απλά ότι κανένα μέλος της στενής μου οικογένειας δεν έχει πεθάνει (χτύπα ξύλο!), οπότε δε παίζει η πιθανότητα να είναι κάποιος συγγενής ή κάτι τέτοιο...

Επίσης, να προσθέσω ότι δεν έχω νιώσει ποτέ φόβο ή απειλή.

Οπότε?

Tι είναι?

Εσείς τι πιστεύετε?

Δεκτές όλες οι εξηγήσεις. Ακόμα και οι πιο τραβηγμένες, οι πιο ξεκαρδιστικές!

Και για να σας προλάβω:

Όχι, δε παρακολουθώ αυτή την εκπομπή!

Mουσικό "χαλί " σε αυτό το ποστ κάτι που ταιριάζει στη λόξα μου πιστεύω.....

Update 1:

Μετά από την ανάγνωση αυτού του ποστ μπορείτε:

1. Να κάνετε το σταυρό σας
2. Να με διαγράψετε από το blogroll σας, θεωρώντας ότι τόσο καιρό διαβάζατε μια θεοπάλαβη
3. Να καλέσετε ασθενοφόρο από το Ψ.Ν.Α. να με παραλάβει
4. Να αναθέσετε στο Λιακόπουλο να γράψει βιβλίο για τη περίπτωση μου
5. Να στείλετε-χωρίς να με ενημερώσετε, φυσικά-τη συμμετοχή μου στα "Παρατράγουδα"

Update 2
Επειδή σε κάποιο μπλογκ γράφτηκε κάποιο ποστ για την ανάρτησή μου, το οποίο δε πρόλαβα να διαβάσω ολόκληρο ("κατέβηκε" πολύ γρήγορα, γιατί όμως?Αφού είχε μπει στο κόπο να το γράψει....) και το οποίο μάλλον αμφισβητούσε την αλήθεια των λεγόμενων μου, θα πω απλά πως ότι έγραψα εδώ, αλλά και στη παλαιότερη ανάρτηση μου, είναι πέρα για πέρα αληθινό. Σε καμία περίπτωση δε θα ανέβαζα κάτι μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσω ή για να πω ένα "παραμύθι". Κρατάω τα παραμύθια για το γιο μου. Αυτά.

Ξαναγράψε με......

2010-04-26T00:13:00.000-07:00

Μετά από την ευγενική πρόσκληση της Coulas συμμετέχω κι εγώ στο μπλογοπαίχνιδο που εγκαινίασε με ένα κείμενο που είχα δημοσιεύσει αρκετά παλαιότερα σ' ένα άλλο ιστοχώρο. Το χτένισα λιγάκι και...έτοιμο!

"O Αντώνης ήταν πάντα αυτό που λέμε «συγγραφικό ταλέντο». Το άστρο του είχε φανεί ήδη από το σχολείο. Στο Δημοτικό, η δασκάλα πάντα διάβαζε τις δικές του εκθέσεις, προκαλώντας τον φθόνο των συμμαθητών του. Εδώ που τα λέμε, ήταν και καλός μαθητής. Τι καλός δηλαδή, ο καλύτερος. Τόσο καλός, που ορισμένοι του είχαν βγάλει το παρατσούκλι «το φυτό».

Στο Γυμνάσιο η λαμπρή πορεία του Αντώνη συνεχίστηκε. Οι εκθέσεις του ήταν οι καλύτερες μέσα στη τάξη. Το ίδιο και στο Λύκειο. Η φιλόλογος του δε σήκωνε κουβέντα. «Εσύ παιδί μου πρέπει να γίνεις καθηγητής», του έλεγε. Και ο Αντώνης φούσκωνε από υπερηφάνεια. Και σκάρωνε άλλη μια λαμπρή έκθεση ιδεών. Και έπαιρνε άλλο ένα 19αρι.

Έγινε όπως αναμενόταν. Στις Πανελλήνιες ο Αντώνης πέρασε από τους πρώτους. Φιλολογία στην Αθήνα. Η μάνα του κέρασε όλη τη γειτονιά. Πήρε και υποτροφία. Τι άλλο ήθελε.

Τα χρόνια της φοιτητικής ζωής πέρασαν γρήγορα και σε όλο αυτό το διάστημα ο Αντώνης συνέχιζε να γράφει. Όχι πια εκθέσεις, αλλά νουβέλες, διηγήματα. Ελάχιστοι άνθρωποι τα είχαν δει, η οικογένεια, του 2-3 φίλοι και η κοπέλα του, η Ντένια. Αυτή τον πίεζε να τα πάει σ’ ένα εκδοτικό οίκο. Ο πατέρας της ήταν πολύ φίλος με τον ιδιοκτήτη ενός τέτοιου οίκου στο κέντρο της Αθήνας.

Με τα πολλά τον έπεισε και ένα πρωί ο Αντώνης έβγαλε από το συρτάρι του 2 από τα καλύτερα διηγήματά του και μαζί με τη Ντένια πήγαν στο φίλο του πατέρα της.

Αυτός, αφού τα διάβασε, σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε εξεταστικά τον Αντώνη λέγοντας : «Έχεις γράψει κι άλλα τέτοια?».

Ο Αντώνης ταράχτηκε «Εεε…ναι, βέβαια….πως…γιατί με ρωτάτε?».

Ο εκδότης χαμογέλασε. «Σε ρωτάω παιδί μου γιατί τα γραπτά σου είναι πολύ καλά. Θα τα δείξω στους συνεργάτες μου εδώ και δε νομίζω να έχουν αντίρρηση να τα εκδώσουμε. Τι λες και εσύ?».

Ο Αντώνης δεν ήξερε τι να πει : «Τι να πω? Θα σας φέρω και τα υπόλοιπα, το συντομότερο δυνατό», είπε.

Έσφιξαν τα χέρια με την υπόσχεση να ξανασυναντηθούν το συντομότερο δυνατό. Στην επιστροφή, χιλιάδες σκέψεις γύριζαν στο μυαλό του Αντώνη. Ναι, βέβαια, είχε κάποια γραπτά έτοιμα, αλλά θα έπρεπε να τα χτενίσει πριν τα πάει στον εκδότη του. Και ήταν και παραδοσιακός συγγραφέας. Ούτε κομπιούτερ, ούτε γραφομηχανή, έγραφε σε κόλλες. Αποφάσισε το ίδιο κιόλας βράδυ να κάτσει να τα δουλέψει. Έγραφε μέχρι αργά τα ξημερώματα και όταν τον νίκησε η κούραση πήγε για ύπνο.

Ξύπνησε αργά το μεσημέρι από το τηλέφωνο. Ήταν η Ντένια, ήθελε να κανονίσουν να βρεθούν και να γιορτάσουν το γεγονός. Την ώρα που μίλαγε στο τηλέφωνο μαζί της, χάζευε το γραπτό της προηγούμενης μέρας. Τότε είδε κάτι απίστευτο: Πάνω στο γραπτό του κάποιος είχε γράψει με χοντρά μαύρα γράμματα: «ΞΑΝΑΓΡΑΨΕ ΜΕ».

Του φάνηκε περίεργο γιατί έμενε μόνος του και κανείς άλλος δεν έμπαινε σε αυτό το δωμάτιο. «Τέλος πάντων», σκέφτηκε «μάλλον δε θα θυμάμαι καλά, φαίνεται θα το έγραψα εγώ χτες για να θυμηθώ να το διορθώσω». Με αυτές τις σκέψεις έφυγε από το σπίτι του για να πάει να γιορτάσει την επιτυχία του με τη Ντένια.

Αργότερα το βράδυ, συνέχισε το γράψιμο, πάλι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Του φάνηκε καλύτερο τώρα το γραπτό του και όχι μόνο αυτό. Από διήγημα του έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα. Είχε σκοπό να το δουλέψει πιο εντατικά την επόμενη ημέρα.

Το επόμενο πρωί, τον περίμενε στο γραφείο του μια έκπληξη: Στο γραπτό που είχε αφήσει μισοτελειωμένο το προηγούμενο βράδυ διάβασε πάλι τα ίδια παχιά μαύρα γράμματα : «ΞΑΝΑΓΡΑΨΕ ΜΕ».

Δεν ήξερε τι να υποθέσει. Πήρε τη Ντένια και τη ρώτησε αν είχε μπει στο δωμάτιο του χτες το βράδυ την ώρα που κοιμόταν. Εκείνη παραξενεμένη του απάντησε πως όχι. Όταν της εξήγησε τι συμβαίνει, έμεινε κι αυτή έκπληκτη.

Ο Αντώνης συνέχισε το γράψιμο όλη τη μέρα και δε σταμάτησε παρά μόνο για φαγητό και για να ξεμουδιάσει. Κοιμήθηκε πάλι το ξημέρωμα και το πρωί έτρεξε στο γραφείο του.

Τα ίδια απειλητικά μαύρα γράμματα τον περίμεναν πάνω στο γραπτό του. Τον έλουσε κρύος ιδρώτας και ένιωσε να τα χάνει. Κάποιος του έκανε μια πολύ τραβηγμένη φάρσα. Ναι, αλλά ποιος? Δεν ήξερε τι να υποθέσει πια…….

Βγήκε μια βόλτα να ξεσκάσει και να ξεφύγει από τις μαύρες σκέψεις. Το βράδυ συνέχισε το γράψιμο του και, όπως πάντα, ο ύπνος τον πήρε τα ξημερώματα.

Το επόμενο πρωί τα ίδια. Με θολωμένα ακόμη από τον ύπνο μάτια διάβασε τα παχιά μαύρα γράμματα στο γραπτό του.

Την ίδια στιγμή χτύπησε το τηλέφωνό του. Ήταν ο εκδότης του, έπαιρνε να ρωτήσει πότε θα του πήγαινε το χειρόγραφο. Του είπε ότι θα του το πήγαινε την ερχόμενη εβδομάδα. Και τι να του έλεγε δηλαδή? Γι’ αυτό που συνέβαινε? Θα τον πέρναγε για τρελό.

Την ίδια κιόλας μέρα αποφάσισε να φύγει για λίγο από την Αθήνα. Όχι για πολύ, για 3-4 μέρες, έτσι για να ηρεμήσει. Πήρε και τη Ντένια και της το είπε. Της κακοφάνηκε είναι η αλήθεια που θα έφευγε μόνος του, αλλά ο Αντώνης το είχε απόλυτη ανάγκη.

Αυτή η απόδραση του έκανε καλό. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, ένιωθε να τον πλημμυρίζει η λαχτάρα να ξαναπιάσει το γράψιμο.

Ξεκλείδωσε τη πόρτα του διαμερίσματος του και άναψε το φως.

Αυτό που είδε μπροστά του, δε το περίμενε ποτέ. Οι σελίδες από το μυθιστόρημα του βρίσκονταν πεταμένες παντού στο διαμέρισμα. Σήκωσε ένα προς ένα με τρεμάμενα χέρια τα τσαλακωμένα χαρτιά. Παντού η ίδια φράση, με τα ίδια απαίσια μαύρα γράμματα : «ΞΑΝΑΓΡΑΨΕ ΜΕ».

Ένιωσε τον κόσμο γύρω του να σκοτεινιάζει. Αν δε σηκωνόταν την ίδια στιγμή θα λιποθυμούσε. Άνοιξε τη πόρτα και κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες μέχρι την είσοδο. Ο φρέσκος αέρας τον συνέφερε κάπως. Που θα πήγαινε? Ούτε ο ίδιος δεν ήξερε. Μάλλον μακριά, πολύ μακριά από αυτό τον εφιάλτη…"

Don't f**k with Iceland λέμε!

2010-04-23T03:46:00.000-07:00

Ομολογώ ότι δεν το συνυπολόγισα όταν έβαλα τη παραγγελία μου στο διαδικτυακό κατάστημα με έδρα την Ιγγλετέρα. Ευτυχής που βρήκα αυτό που έψαχνα στον «ιστό» πάτησα OK στο payment. Ακόμη πιο ευτυχής που η παραγγελία μου θα έφτανε στην Ελλάδα «within 4-7 working days». Αυτό θα πει εξυπηρέτηση. Μάλιστα. Μπράβο.

Από εκείνη τη μέρα επισκέπτομαι καθημερινά το συγκεκριμένο e-shop για να κάνω tracking της παραγγελίας μου.

Κάθε μέρα η ίδια απάντηση : «Flight is delayed due to ash emission from the Iceland volcano». Κοινώς, το αεροπλάνο το οποίο θα μεταφέρει και το δικό μου πακετάκι έχει κατσικωθεί στην Ισλανδία και δε λέει να το ξεκουνήσει από εκεί.

Ε, δε παίζεις κιόλας μ’ αυτά τα πράγματα…Κοτζάμ ηφαίστειο «ξύπνησε» κι έχει παραλύσει η μισή Ευρώπη.

Γι’ αυτό σου λέω…

Don’t fuck with Iceland !

Το θαύμα που δε πρόκειται να συμβεί...

2010-04-22T02:04:00.000-07:00

Βηματίζει στο δωμάτιο του πάνω-κάτω. Καπνίζει το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Πέμπτη σήμερα. Έφτασε η μέρα που φοβόταν.

Του το είπε ξεκάθαρα στο τηλέφωνο : «Άλλο δε θα περιμένω. Θα έρθω να πάρω τα λεφτά τη Πέμπτη. Τέρμα και τελείωσε. Δε γουστάρω άλλες κοροϊδίες. Ή θα τα έχεις τη Πέμπτη ή δε ξέρω κι εγώ τι θα γίνει».

Και τώρα τι θα κάνει? Η Πέμπτη έφτασε κι ο Μάνος δε κατάφερε να μαζέψει τα λεφτά. Είναι πολλά, πάρα πολλά. Και τον παρακάλεσε, να πεις ότι δεν τον παρακάλεσε….Αλλά αυτός δε παίρνει από λόγια. Του το πε ξεκάθαρα. Θα έρθει τη Πέμπτη. Τέρμα και τελείωσε.

Κοιτάζεται στον καθρέφτη στον απέναντι τοίχο. Τα ρούχα του τσαλακωμένα, αξύριστος, με τα μάτια χωμένα στις κόγχες τους, με μαύρους κύκλους. «Κοίτα πως έγινες μαλάκα….Ε μαλάκα…. Πως κατάντησες ρε…..».

Δεν ήταν έτσι ο Μάνος. Ήταν να μη πέσει στη λούμπα. Στην αρχή αθώο χαρτάκι με τα φιλαράκια, κανένα βράδυ μετά τη δουλειά. Ύστερα ήρθαν κάτι ύποπτες μπαρμπουτιέρες που τους πήγε ένας συνάδελφος πέρυσι το χειμώνα.

Και μετά το Καζίνο. Όταν πρωτομπήκε θυμάται ότι τον έπιασε κάτι σαν ζάλη. Τα παχιά χαλιά, το ημίφως, οι σιωπές, οι υπνωτισμένοι παίχτες. Σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό του η σκέψη να φύγει τρέχοντας. Αλλά οι άλλοι του είπανε να μείνει, ε δε θα κάθονταν και πολύ, λίγη ρουλετίτσα μωρέ, έτσι για το καλό του νέου χρόνου…..

Μετά από αυτή τη Πρωτοχρονιά ο Μάνος ξαναπήγε. Πότε με παρέα, πότε μόνος του. Και από ένα σημείο και μετά μόνο μόνος του. Δεν ήθελε να βλέπουν οι άλλοι τη χασούρα του. Τη λύσσα που τον έπιανε όταν έχανε και έφευγε καταρρακωμένος.

Έφτανε 30 του μήνα και δεν είχε μια. Του τα’ τρωγε όλα η γκανιότα. Και κάπου εκεί άρχισε να δανείζεται. Από ένα τοκογλύφο. Στην αρχή μικροποσά και μετά όλο και περισσότερα….

Και το χρέος μαζευόταν. Από κοντά και η απελπισία του, γιατί δεν είχε τρόπο να τον ξεπληρώσει το τοκογλύφο. Όσα και να’ βγαζε το μήνα, δεν έφταναν για να ξεχρεώσει. Κάποια στιγμή του πέρασε από το μυαλό να ζητήσει δάνειο από τη δουλειά του.

Ο τοκογλύφος τον έπαιρνε συνέχεια τηλέφωνο και τον απειλούσε. Μέχρι και στη δουλειά του τον βρήκε. Έγινε ρεζίλι. Μάταιο να κρύψει το ξεπεσμό του. Βρώμαγε ο τόπος εκεί από το κουτσομπολιό για πάρτη του.

Ακόμα και η αδελφή του το ξέκοψε. «Δεν έχει μια, μ’ ακούς? Μία!! Που να τα βρω για να στα δώσω? Που έμπλεξες ρε Μάνο? Σε ποιόν χρωστάς τόσα πολλά λεφτά? Κοίτα, δε θέλω να μάθει τίποτα ο Αντρέας, έτσι? Θα γίνει χαμός, να το ξέρεις….Όχι, από εδώ να μην έλθεις, δε μπορώ να σε φιλοξενήσω. Τραβήγματα εγώ δε θέλω….Έτσι όπως τα’ κανες, κοίτα να βρεις την άκρη μόνος σου….Εγώ έχω και δύο παιδιά, δε χρωστάνε αυτά τίποτα να πληρώνουν τις δικές σου αμαρτίες!».

Και έτσι ο Μάνος έμεινε μόνος του. Μάταιο να φύγει, να πάει να κρυφτεί, το ξέρει. Έχει ανθρώπους παντού ο τοκογλύφος, χωμένος μέσα στη μαφία, όπου και να πάει θα τον βρούνε.

Οπότε περιμένει. Τι περιμένει κι αυτός δε ξέρει. Ίσως ένα θαύμα.

Αλλά το ξέρει.

Στη δική του περίπτωση, το θαύμα δε πρόκειται να συμβεί…..

Τρίτη πρωί

2010-04-19T23:21:00.000-07:00

06:45. Ξυπνάω από το κλάμα του μωρού. Δεν είναι η ώρα του να σηκωθεί, το ξανακοιμίζω και σηκώνομαι γρήγορα-γρήγορα. Έχω αργήσει, μάλλον ξανακοιμήθηκα αφού χτύπησε το ξυπνητήρι….

Με τσιμπλιασμένα μάτια πλένομαι και ντύνομαι. Απλώνω τα υπόλοιπα ρούχα από το χθεσινό πλυντήριο και πηγαίνω να φτιάξω καφέ. Ουπς! Ο γαλλικός έχει τελειώσει, θα πιούμε στο δρόμο…..

Τρώω στα όρθια πρωινό ενώ ταυτόχρονα σκέφτομαι τι δουλειές έχω να κάνω σήμερα. Μαζεύω τσάντα, καροτσάκι και ξυπνάω στο μωρό.

Βγαίνουμε στο δρόμο. Δεν έχει βγει καλά-καλά ακόμα ο ήλιος. Τον βάζω στο κάθισμα του αυτοκινήτου και ανοίγω το ραδιόφωνο. Τον βλέπω να κουνάει το κεφαλάκι του ρυθμικά δεξιά-αριστερά, του αρέσει η μουσική, κόλλησε από τη μάνα του. Κάνουμε και οι δύο μας «λα-λα-λα» μέχρι να φτάσω στο πατρικό μου.

«Παρκάρω» το μωρό στη μάνα μου και ξαναβγαίνω στο δρόμο. Η κίνηση έχει φουντώσει. Στο φανάρι περνάω στο παρατσάκ. Παρκάρω πάνω στη Πειραιώς και πηγαίνω στο ΑΤΜ. Βγάζω λεφτά και πηγαίνω στο διπλανό καφέ. «Ένα γλυκό φραπέ με γάλα παρακαλώ», για ν’ ανοίξει το μάτι. Κοιτάζω γύρω μου. Έχω την εντύπωση ότι όλος ο υπόλοιπος κόσμος έχει ξυπνήσει, εκτός από εμένα….

Ξαναβγαίνω στο δρόμο. Ξεκινάω και σταματάω ξανά στα 200 μέτρα. Σε άλλη τράπεζα. Αυτή τη φορά για κατάθεση. Ευτυχώς δεν έχει κόσμο. Τελειώνω τη δουλειά μου και ξαναβγαίνω έξω σχεδόν τρέχοντας. Έχω αργήσει.

Μπαίνω γρήγορα-γρήγορα στο αυτοκίνητο, κατεβάζω ασφάλειες και ξεκινάω. Στρίβω κάπου δεξιά, με την ελπίδα ότι από εδώ θα μπορέσω να βγω στη Π Ράλλη για να πάω στη δουλειά μου. Συνεχίζω ευθεία, ελπίζοντας ότι δεν έχω κάνει λάθος στο δρόμο και άρα δε θα καθυστερήσω κι άλλο. Αν ήμουν GPS κανείς δε θα με αγόραζε. Η αλήθεια να λέγεται.

Ευτυχώς πήγα από το σωστό δρόμο. Σταματάω στο φανάρι. Η Π Ράλλη είναι μπροστά μου. Ο ήλιος είναι τώρα ψηλά. Σε λίγο θα είμαι στη δουλειά. Ολίγον τι καθυστερημένη. Και είναι ακόμα Τρίτη…..

Απίστευτο!!

2010-04-19T02:04:00.000-07:00

Ομολογώ ότι σήμερα είχα σκοπό να ποστάρω κάτι τελείως διαφορετικό.

Η αναζήτηση για φωτογραφία που θα ταίριαζε με το ποστ που είχα κατά νου, μ’ έκανε να «τρακάρω» με μια ιστοσελίδα που ποτέ δε περίμενα ότι θα υπήρχε.

Δηλαδή και να μου το λέγανε δε θα το πίστευα….

Είναι δυνατόν?

Ρίξτε μια ματιά ΕΔΩ

Απίστευτο?

Περιττό να πω ότι ξεράθηκα στο γέλιο…..

Change

2010-04-15T02:55:00.000-07:00

Μπα σε καλό του πια αυτό το κορίτσι….Μα….κάθε τρεις και λίγο ν’ αλλάζει το «σπιτικό» της?

Μια έτσι, μια αλλιώς, μια αλλιώτικα…Κάθε τρεις και λίγο ν’ αλλάζει το template.

Πότε, δίστηλο, πότε τρίστηλο, πότε με φάτσες, πότε με μουσική, άλλοτε μουγκό.

Κάθε φορά που μπαίνεις, δε ξέρεις τι θ’ αντικρίσεις…

Δες σήμερα! Όχι δες!! Πάλι το άλλαξε!

Και τι χρώματα είναι αυτά τσκ, τσκ, τσκ…Μα καλά…κοτζάμ γαϊδάρα, μάνα πράγμα, οικογενειάρχις (sic) μέσα στα παστέλ και τα ροζουλί. Σαχλαμάρεεεεεες,,,

Εεεεε…ας μπούμε να δούμε τι έγραψε πάλι η κουνιοτράμπαλη. Της πέρασε άραγε η ημικρανία?

Μπααααα…μάλλον της πέρασε. Για να έχει κοτσάρει όλα αυτά τα χαζοχαρούμενα χρώματα μάλλον κέφια έχει. Κάτσε να δεις που όταν ξαναμπούμε θα έχει βάλει πάλι αυτό το mixpod-πως-το-λένε να παίζει μπλιμπλίκια. Και θα μας πάρει τα αυτιά, ώχουυυυυ.

Και να δεις…Αυτού του κοριτσιού του αρέσουν οι αλλαγές πολύ. Μα πάρα πολύ. Βαριέται εύκολα, έτσι φαίνεται.

Μα να μην αφήνει ποτέ τίποτα ίδιο. Όπου μπαίνει να θέλει να τ’ αλλάζει όλα.

Αυτό το χούι ποτέ δεν θα της περάσει…

Migrane

2010-04-14T04:15:00.000-07:00

Ναι, ναι είναι πάλι μια από αυτές τις ημέρες.

Ημέρα της ημικρανίας.

Ξεκινάμε με χάπια από το πρωί. Ενώ τάιζα το μωρό με το μπιμπερό περίμενα το αναβράζον Depon να τελειώσει αυτό το «φρρρρτ, φρρρρρτ» που έκανε μέσα στο νερό για να το πιω. Μπλιαξ, αηδία η γεύση του αλλά τι να κάνω το ήπια. In Depon we trust.

Είναι φορές που δε με πιάνει βέβαια με τίποτα το αναβράζον οπότε περιμένω να περάσει καμιά ωρίτσα και παίρνω κι άλλο.

Αυτό έγινε και σήμερα.

Δύο χάπια μετά έχω ακόμα ημικρανία. Και δεν είναι να πεις κανονικός πονοκέφαλος, είναι τύπου πονοκέφαλος, σε χτυπάει πάνω από το φρύδι, στο κόκαλο της μύτης, εντελώς σπαστικός. Και δυνατός, πολύ δυνατός.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα τόσο συχνές ημικρανίες που-ακόμη και εγώ η γιατροφοβική-θορυβήθηκα. Και πήγα στο παθολόγο. Αυτός με παρέπεμψε σε νευρολόγο. Όχι δεν είμαι τρελή, μη μου ανησυχείτε. Η νευρολόγος μου έκανε διάφορες ερωτήσεις, έκανε μια διάγνωση εκ του προχείρου ότι οφείλονται σε άγχος και μου συνέστησε να κάνω μαγνητική τομογραφία.

Και πήγα η καλή σου στο προκαθορισμένο ραντεβού και μπήκα ολόκληρη στο μηχάνημα της μαγνητικής που είναι σαν κάψουλα. Έτοιμη να διακτινιστώ. Στο διάστημα. Σ’ ένα σύμπαν χωρίς ημικρανίες. Τι καλά που θα ήταν, έτσι?

Αντ’ αυτού εκατομμύρια ενοχλητικοί ήχοι ξεχύνονταν στ’ αυτιά μου για περίπου 20-30 λεπτά. Δυνατοί, επίμονοι, επαναλαμβανόμενοι. Όταν βγήκα από το μηχάνημα της μαγνητικής ήθελα να κάνω εμετό. Τέτοια ζαλάδα. Ούτε στον εχθρό μου δε συστήνω να κάνει μαγνητική. Ούτε.

Ευτυχώς, η εξέταση δεν έδειξε τίποτα. Ανησυχητικό εννοώ. Εγκέφαλος ΟΚ λοιπόν, ελήφθη over. Αυτό είναι καλό.

Η νευρολόγος απεφάνθη-ξανά- ότι είναι από το άγχος μπλα μπλα μπλα, από τις ευθύνες με το σπίτι, το παιδί, τη δουλειά μπλα μπλα μπλα…..ότι πρέπει να ηρεμήσω μπλα, μπλα, μπλα και…………. μπλα.

Ναι, καλά κυρία επιστημόνισσα….κάτι καινούργιο μας είπατε τώρα.

Οι ημικρανίες-εννοείται-δεν έχουν σταματήσει, πάνε κι έρχονται, κανονικά τουριστόνια στη ζωή μου (και το κεφάλι μου).

Πάσα λύσις και υπόδειξις για το πρόβλημα μου δεκτή συνbloggers.

Περπάτησε!!

2010-04-11T22:59:00.000-07:00

Όταν γίνεσαι μητέρα για πρώτη φορά, οι γύρω σου σε ταράζουν σε ερωτήσεις που-μετά από ένα σημείο-σου σπάνε τα νεύρα.

Όταν ακόμα είναι νεογέννητο, σε ρωτάνε πράγματα του τύπου «Κοιμάται?», «Πίνει το γάλα του?», «Είναι ήσυχο?».

Εσύ χαμογελάς αμήχανα και απαντάς.

Στις μαμάδες που συγκρίνουν το παιδί τους με το δικό σου και σου λένε χαζομάρες του τύπου «Ααααααα, μόνο τόσο γάλα πίνει? Το δικό μου πίνει ένα τάνκερ». «Ααααααααα, μόνο 5 ώρες κοιμάται? Το δικό μου κοιμάται 12».

Και έχεις και τους συγγενείς, θείες, μπαρμπάδες, ξαδέλφες, ο καθένας με το μακρύ και το κοντό του. «Όταν εγώ έκανα παιδιά μπλα μπλα μπλα…..Και εγώ δεν είχα κανένα να μου το κρατήσει μπλα μπλα μπλα….Μην το κακομάθεις μπλα μπλα μπλα…….Να κάνεις κι άλλο παιδάκι, μην το αφήσεις μόνο του μπλα μπλα μπλα….».

Όταν δε αρχίσεις να το ταΐζεις κανονικό φαγητό (όπου κανονικό φαγητό για μωρά νοείται το αλεσμένο σε multi) όλοι πετάγονται και σου λένε ν’ αρχίσεις να του δίνεις κανονικό φαγητό. Να τρώει από τα «δικά» μας. Και εσύ σκέφτεσαι ότι ο Έλληνας το Κατοχικό σύνδρομο δε θα το ξεπεράσει ποτέ. Ποτέ όμως……Διότι όλα φίλοι μου περιστρέφονται γύρω από το φαγητό. Όλα όμως. Το παιδί πρέπει να τρώει, να το βλέπουν ΟΛΟΙ ότι τρώει. Μόνο τότε ησυχάζουν ότι όλα πάνε καλά….Είπαμε, η Κατοχή είναι εγγεγραμμένη-πλέον-στο DNA του Έλληνα.

Άσε δε αυτή τη σπαστική ερώτηση : «Πόσο ζυγίζει?». Ένα τόνο ζυγίζει κυρά μου, τι θες τώρα? Δηλαδή το υγιές μωρό είναι μόνο το παχουλό μωρό. Έλα Χριστέ και Παναγία…..

Τελευταία, επειδή ο μικρός είναι ήδη ενός έτους και κάτι με είχαν πρήξει με το περπάτημα. «Περπατάει? Πόσα βήματα θα κάνει? Πότε θα περπατήσει? Αααααα, δεν το βάζετε να περπατάει αρκετά…Το δικό μου περπάτησε όταν ήταν 9 μηνών μπλα μπλα μπλα…..».

Ε λοιπόν ο μικρός περπάτησε. Χτες το απόγευμα περπάτησε. Είχε ήδη κάνει τα πρώτα του βηματάκια εδώ και κανά δύο μήνες αλλά εχτές περπάτησε κα-νο-νι-κά. Πήγε από το ένα δωμάτιο στο άλλο και εμείς τρέχαμε από πίσω του…..Και δε μπορώ να σας πω ότι δε χάρηκα. Χάρηκα αφάνταστα. Απλώς προσπαθώ να είμαι χαλαρή και ν’ αφήνω το παιδί να εξελιχθεί χωρίς βία και άγχος. Να φάει όσο θέλει αυτό, να περπατήσει όποτε θέλει αυτό, να κοιμηθεί όσο θέλει αυτό. Δε μπορώ τους ξερόλες σώνει-και-καλά «παιδαγωγούς» που σε πρήζουν, έχουν άποψη για τα πάντα και συμπεριφέρονται λες και μόνο αυτοί έκαναν παιδιά.

Τι λέτε λοιπόν, να βγάλω Δελτίο Τύπου? Ή μήπως να οργανώσω press conference με θέμα «Θαύμα Χριστιανοί! Ο Μάκης περπάτησε!»?

Απόδραση μέσα από την ταπετσαρία

2010-04-09T00:57:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί άλλαξα (πάλι) την ταπετσαρία στο desktop του PC μου. Σας έχω πει ότι βαριέμαι εύκολα και μ’ αρέσουν οι αλλαγές? Και ξεκινάμε από τα απλά….Η ταπετσαρία στην οθόνη αλλάζει συχνά. Πότε έχουμε τη Μικρή Βενετία με τα κύματα της να σκάνε, πότε η παραλία της Ipanema με πιτσιρίκια ανέμελα να παίζουν στην άμμο της, ενώ το άγαλμα του Ιησού Λυτρωτή τους «ευλογεί» από το Corcovado.

Έχουμε κι άλλα όμως. Εικόνες από το Central Park, πνιγμένο στη βαρυχειμωνιά της Νέας Υόρκης ή ανθισμένο, με τους Μανχατανέζους (sic) να λιάζονται δίπλα σε λιμνούλες.

Αλλά και εικόνες από τη πόλη μας, φώτα, δρόμοι, κόσμος, στιγμιότυπα. Τέτοιες εικόνες συνήθως «κλέβω» από έναν αγαπημένο blogger (Τον έχω ενημερώσει για το clopyright, πότε θα μου ζητήσει μαζεμένα τα ευρώ δε ξέρω….).

Σήμερα το wallpaper είναι kinda κινηματογραφικό. Η Όντρει Χέμπορν με κοιτάζει με μπλαζέ ύφος μέσα από τα Ray Ban γυαλιά της, με τις σικ ανταύγειες και τα διαμαντικά της από το Tiffany’s. Έχει βγει για πρωινό με κρουασάν και καφέ ανά χείρας, βασικά γυρίζει από ξενύχτι, καθότι party girl στη συγκεκριμένη ταινία. Χαζεύει που λέτε την αγαπημένη της βιτρίνα λίγο πριν χωθεί πάλι στο διαμερισματάκι της ύστερα από (άλλη) μια νύχτα ανέξοδης κραιπάλης….

Έτσι όπως την κοιτάζω, δε μπορώ ν’ αντισταθώ στο πειρασμό….Θα ήθελα λοιπόν να δραπετεύσω, έστω και για λίγο. Να φύγω μακριά από τηλέφωνα που χτυπάνε, σωρούς έγγραφα, toner, μελάνια και τα λοιπά. Να φορέσω κι εγώ τα μαύρα μου Ray Ban, κι ας μην έχω λεφτά για διαμαντικά από το Tiffany’s. Nα μασουλήσω ένα κριτσανιστό κρουασάν και μ’ ένα jumbo γαλλικό καφέ στο χέρι να χαθώ στην 5η Λεωφόρο. Και όπου με βγάλει…..

Αυτός που έβγαινε με τον ευατό του

2010-04-07T22:45:00.000-07:00

Τον ξαναείδα χτες το απόγευμα, που είχα πάει βόλτα το μωρό με το καροτσάκι. Αυτός κατέβαινε, εγώ ανέβαινα.

Δεν έχει αλλάξει καθόλου. Το όνομα του δεν το θυμάμαι, για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν το είχα μάθει και ποτέ. Μπορεί να τον λένε Γιάννη, Νίκο, Μάκη, μπορεί και Επαμεινώνδα, δεν είμαι σίγουρη…

Τον πρωτοείδα πριν καμιά δεκαριά χρόνια. Ήμουν μαζί με τη Μαρία, κολλητή φίλη. Πηγαίναμε για καφέ και τον είδαμε στον δρόμο. Την χαιρέτησε. Τη ρώτησα ποιος είναι. Μου είπε ότι είναι ένα παιδί που είχε γνωρίσει σε μια καφετέρια στο Θησείο και που-προφανώς-γούσταρε τη φίλη μου αρκετά, αν κρίνω από το βλέμμα που της έριξε.

Αλλά της Μαρίας δεν της άρεσε. Καθόλου.

Δεν θα τον έλεγα όμορφο, όχι όμως και Κουασιμόδο. Ήταν ψηλός, κανονικός στο βάρος και πολύ κοντά μαλλιά, λόγω του επαγγέλματος. Αξιωματικός του Ναυτικού στο επάγγελμα, όπως διαπιστώσαμε αργότερα, βλέποντας τον στο δρόμο με τη στολή του.

Από τότε τον συναντάγαμε συχνά στις εξόδους μας. Μικρό «χωριό» η Αθήνα όταν βγαίνεις, σκοντάφτεις συνέχεια σε γνωστές φάτσες. Σχεδόν κάθε φορά που βγαίναμε για καφέ, τον βλέπαμε κάπου. Πάντα μόνο του. Έτσι του βγάλαμε το παρατσούκλι «Αυτός που βγαίνει με τον ευατό του». Μα δεν τον είχαμε δει και ποτέ μαζί με κάποιον άλλο, ένα φίλο, ένα φλερτ. Πάντα καθόταν μόνος του και πάντα φρόντιζε να χαιρετίσει τη φίλη μου.

Ένα απόγευμα, είμαστε πάλι για καφέ στο Θησείο. Κατηφορίζουμε την Ηρακλειδών και τον βλέπω. Κάθεται στο πεζόδρομο και δίπλα του είναι μια κοπέλα, μελαχρινή, κατσαρομάλλα, νόστιμη. Οποία έκπληξις! Ο νεαρός φίλος μας είχε σταματήσει να βγαίνει μόνο με τον ευατό του….

Θυμάμαι ότι λίγο καιρό μετά είδα τη φωτογραφία του γάμου του στη βιτρίνα ενός φωτογραφείου στη γειτονιά μου. Αυτός με το γαμπριάτικο κοστούμι και δίπλα του η κατσαρομάλλα, χαμογελαστή μέσα στο άσπρο νυφικό της. Πολύ πιθανό να έχουν πλέον και παιδάκια.

Όσο για τη Μαρία? Εξακολουθεί να βγαίνει μόνη της. Όχι βέβαια με τον ευατό της, αλλά μόνη της.

Μαύρο

2010-04-06T00:22:00.000-07:00

Ήθελα να γράψω σήμερα για το πως περάσαμε στις διακοπές του Πάσχα

Για τον μικρό μας που πορώθηκε με το σκύλο που έχουν τα πεθερικά μου και κάθε πρωί που ξύπναγε ήθελε να βγει έξω να του κάνει χαρούλες

Για τα πρώτα του βηματάκια

Αλλά σήμερα έμαθα κάτι πάρα πολύ δυσάρεστο

Ένας συνάδελφος έχασε το παιδάκι του, μόλις 18 μηνών. Η καρδιά του δεν άντεξε

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και τα παιδιά σας (για όσους έχετε) να είναι πάντα γερά

Απλά περιστατικά

2010-03-30T01:44:00.000-07:00

Τους συναντάς κάθε μέρα.

Το πρωί, που νυσταγμένος ακόμα, πας να βάλεις βενζίνη. Σ’ εξυπηρετούν αμίλητοι, με σκυμμένο το κεφάλι. Είναι πρόθυμοι ακόμα και να καθαρίσουν το βρώμικο παρμπρίζ σου.

Μετά είναι και στα φανάρια. Πολλοί μαζί, ο καθένας με τη πραμάτεια του. Σπάνια αγοράζεις κάτι. Έχεις βαρεθεί να τους βλέπεις μπροστά σου.

Η γειτονιά σου έχει γεμίσει με τα μικρομάγαζα τους. Κινητά τηλέφωνα, μικροπαντοπωλεία, ρούχα και αξεσουάρ κάθε είδους. Δεν έχεις μπει ούτε μια φορά, έστω από περιέργεια, να ψωνίσεις.

Μένουν, συχνά, σε υπόγεια, πρώην αποθήκες. Πολλοί μαζί. Όταν ανοίγουν οι πόρτες τους, βλέπεις τα λιγοστά έπιπλα, τα στριμωγμένα σώματα, τους ξεφτισμένους τοίχους.

Οι μπουγάδες τους απλωμένες στο πεζοδρόμιο. Λιγοστά, φτωχικά, χιλιοφορεμένα ρούχα.

Τα βράδια γεμίζουν τις πλατείες, τα πάρκα. Δεν έχουν που να πάνε, βολοδέρνουν σαν τα φαντάσματα από εδώ και από κει. Σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι πόσοι να μένουν σ’ αυτήν την πόλη. Χιλιάδες? Και αν ναι, πόσες?

Κανείς δε ξέρει. Ούτε οι Αρχές.

Έρχονται όλοι από μακρινές χώρες, ρημαγμένες από τη φτώχεια, τις εξεγέρσεις και τους πολέμους. Για να βρουν ένα καλύτερο αύριο, μακριά από το φόβο του θανάτου. Χιλιάδες Γιάννηδες Αγιάννηδες, Άθλιοι πραγματικοί, καταφεύγουν όπου βρουν για να ξεφύγουν από τον Ιαβέρη που τους κατατρέχει.

Η τραγική τους μοίρα τους μετατρέπει σε περιστατικά με τραγική κατάληξη.

Δεν έχουν όνομα. Είναι περιστατικά. Απλά περιστατικά.

Πόλεμος

2010-03-28T22:52:00.000-07:00

Πολλά χρόνια πίσω. Είναι καλοκαίρι και κάθομαι στο σαλόνι του εξοχικού. Είναι μεσημέρι και εγώ βλέπω ένα σίριαλ. Ξαφνικά το πρόγραμμα διακόπτεται για έκτακτα νέα. Πλάνα από το ένα δρόμο κοντά στο Σύνταγμα, την οδό Λέκκα. Η κάμερα δείχνει ένα νεαρό που κείτεται νεκρός. Θανάσης Αξαρλιάν το όνομα του. Η ρουκέτα πήγαινε για άλλον, ήταν νομίζω ο Παλαιοκρασσάς. Ο Αξαρλιάν ήταν 22 χρονών.

Από τότε η Λέκκα άλλαξε όνομα. Μετονομάστηκε σε οδό Θανάση Αξαρλιάν.

Χτες ήταν ένα 15χρονο παιδί. Που έφυγε, λέει, από τη πατρίδα του για να γλιτώσει από το πόλεμο. Η οικογένεια του ήταν ρακοσυλλέκτες. Έψαχνε τα σκουπίδια χτες με τη μάνα και την αδελφή του. Και σήκωσε μια σακούλα. Και έγινε κομμάτια από μια βόμβα.

Που ακριβώς είπαμε ότι γίνεται πόλεμος?

Βοηθητικές ρόδες

2010-03-23T23:56:00.000-07:00

Τη Κυριακή το βράδυ είχα ανοίξει τη τηλεόραση κατά τις 20:30 μ.μ. Στο ζάπινγκ, σταμάτησα στο STAR, όπου η πορνοστάρ των ημερών Τζούλια Αλεξανδράτου έδινε βαρύγδουπη συνέντευξη. Η παρουσιάστρια που της έπαιρνε συνέντευξη είχε πάρει ένα σοβαρό ύφος, λες και μίλαγε τουλάχιστον με το γραμματέα του Ο.Η.Ε.

Δε θα σταθώ στα-πασίγνωστα πλέον-γεγονότα που ακολούθησαν τη πώληση του dvd. Ένα πράγμα με εκνεύρισε πάνω σε αυτή τη κοπέλα, πράγμα που μ’ εκνευρίζει πάντοτε, όποτε το συναντώ σ’ έναν άνθρωπο: Κατηγορούσε τους πάντες, και κυρίως τους γονείς της, για τη κατάληξή της. Είπε ότι κανείς δεν την έμαθε να είναι καλό παιδί, ότι το μόνο που άκουγε πάντα είναι πόσο όμορφη είναι και ότι την κακομάθανε. Κατηγορούσε τους γονείς της ότι την εκμεταλλεύονται, ότι αυτοί φταίνε για το ξεπεσμό της, ότι η μάνα της είναι υποχείριο του πατέρα της.

Όταν ακούω ανθρώπους να κατηγορούν τους γονείς τους για τα δικά τους λάθη θυμώνω. Πείτε με υπερβολική, αλλά ο ρόλος των γονιών στη ζωή μας δε σταματάει κάποια στιγμή? Θέλω να πω, η μάνα και ο πατέρας έχουν ένα συγκεκριμένο ρόλο. Να μας μεγαλώσουν, να μας αναθρέψουν, να φροντίσουν-στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους-να μη μας λείψει τίποτα. Πως λοιπόν εμείς, ο καθένας από εμάς, φτάνουμε να τους κατηγορούμε για τα λάθη και τα ολισθήματα της ενήλικης ζωής μας?

Όταν ήμασταν παιδιά, φαντάζομαι οι περισσότεροι από εμάς μάθαμε ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες. Κάποια στιγμή, όταν το «είχαμε», τις βγάλαμε. Και κάναμε πλέον σε ποδήλατο με δύο ρόδες.

Έτσι είναι, κατά τη γνώμη μου, και η σχέση με τους γονείς μας. Αποτελούν τις «βοηθητικές ρόδες» στη ζωή που-κάποια στιγμή-πρέπει να τις αφήσουμε στην άκρη. Και να πορευτούμε μόνοι μας. Υπεύθυνοι μόνο εμείς για τις πράξεις και τις ενέργειες μας.

Συνεπώς η επιλογή να είσαι καλό ή κακό παιδί, να γυρίζεις τσόντες για τα φράγκα, να παίρνεις ναρκωτικά ή δε ξέρω εγώ τι άλλο δε μπορεί να χρεώνεται εξ ολοκλήρου στους γονείς. Αν θα φταίνε αυτοί σε κάτι, είναι ίσως αν δε νοιάστηκαν αρκετά ή δεν ανέθρεψαν σωστά το παιδί τους. Μέχρι εκεί όμως. Δε μπορεί μια ενήλικη γυναίκα ή ένας ενήλικος άντρας να συμπεριφέρονται σαν κακομαθημένα κωλόπαιδα και ν’ αναμασάνε την «τσίχλα» των κακών γονιών. Και όλο αυτό για να δικαιολογηθεί μια ξεκάθαρη-κατά τη γνώμη μου-επιλογή με αποκλειστικό κίνητρο το εύκολο χρήμα. Θα ήταν ίσως πιο τίμιο να βγει και να πει ότι το έκανε γιατί τα λεφτά ήταν εύκολα και πολλά, παρά να συμπεριφέρεται σαν παραπεταμένο κοριτσάκι.

Εμένα πάντως δεν με έπεισε. Όπως δε με πείθουν γενικώς αυτού του είδους τα άτομα. Που πάντα έχουν έτοιμη τη δικαιολογία. Που πάντα φταίνε οι άλλοι, και ποτέ οι ίδιοι. Που μια ζωή θα «περπατάνε» με βοηθητικές ρόδες γιατί έτσι μάθανε. Και δεν θέλουν ν’ αλλάξουν.

Και το όνομα αυτού...

2010-03-22T03:53:00.000-07:00

Γεράσιμος!

Να ζήσεις μικρέ μου....

Η ραπτομηχανή

2010-03-17T00:32:00.000-07:00

Όταν ήταν στα νιάτα της, στα πολύ νιάτα της η μητέρα μου έμαθε να ράβει. Συνηθιζόταν τότε, ιδίως οι κοπέλες να μαθαίνουν ραπτική, για να έχουν και ένα μέσο επιβίωσης.

Υπάρχει και μια φωτογραφία από εκείνες τις μέρες. Η μάνα μου, πολύ νέα, ντυμένη στα μαύρα (λίγο καιρό πριν είχε πεθάνει ο παππούς μου) στέκεται όρθια και χαμογελαστή μαζί με 2-3 φίλες της πάνω από μια ραπτομηχανή. Στη μηχανή κάθεται μια θεία μου, η δασκάλα τους της ραπτικής.

Μάθε τέχνη κι άστηνε κι αν πεινάσεις πιάστηνε, λέει η παροιμία. Βέβαια η μάνα μου δε δούλεψε ποτέ, γνώρισε το πατέρα μου, έφυγε από το νησί, ήρθε στην Αθήνα και έκαναν τρία παιδιά.

Αλλά τη ραπτομηχανή την αγόρασε. Μια Singer, σαν αυτή που βλέπετε στη φωτό, με ξύλινο πλαίσιο, βαριά και ασήκωτη. Με το πεντάλ, που όταν το πάταγε έκανε τέτοιο θόρυβο που ούτε το τηλέφωνο δεν ακουγόταν.

Στο ένα πλάι της είχε ένα ξύλινο συρταράκι, εκεί η μάνα μου φύλαγε τα ραπτικά της. Θυμάμαι που θύμωνε όταν εγώ πήγαινα και το σκάλιζα, φοβόταν μη κοπώ με τις βελόνες και τα ψαλίδια. Μας φοβέριζε κι εμένα και την αδελφή μου να μη τη πλησιάζουμε, φοβόταν μη τρυπηθούμε με τη βελόνα της.

Έραβε συχνά, και τι δεν είχε ράψει με αυτή τη μηχανή. Δύσκολοι καιροί τότε, οι γυναίκες έραβαν πολύ για τα σπίτια τους, έκαναν οικονομία έτσι. Είχε ράψει λοιπόν ένα σωρό ρούχα για μένα και την αδελφή μου. Και θυμάμαι πόσο εκνευριζόμουν όταν μας έραβε το ίδιο φόρεμα. Περίμενα να μεγαλώσω για να σταματήσω να φοράω το ίδιο φόρεμα με την μικρή…..

Κάθε Απόκριες, είχαμε καινούργια στολή. Αμαλία, Βασίλισσα της Νύχτας, Σπανιόλα, Καουμπόης. Έπαιρνε υφάσματα και κορδέλες και έκανε θαύματα. Οι στολές δε πετάγονταν. Όλο και κάποιο ανιψάκι ή άλλο παιδάκι της γειτονιάς τις φόραγε τον επόμενο χρόνο.

Για χρόνια θυμάμαι τον ρυθμικό ήχο της ραπτομηχανής να συνοδεύει τους άλλους ήχους του σπιτιού. Και τη μάνα μου να δουλεύει εκεί ώρες, ακούραστη. Να ράβει τις καινούργιες κουρτίνες, να στριφώνει, να χαράζει με τη κιμωλία το ύφασμα για την καινούργια της φούστα.

Η μηχανή αυτή πια είναι αντίκα. Έχουν βγει άλλα μοντέλα, πιο γρήγορα, πολύ πιο αθόρυβα. Και η μάνα μου μεγάλωσε, έβαλε γυαλιά πρεσβυωπίας. Κουράζεται. Τα χέρια της πονάνε από τις δουλειές. Τα απογεύματα δε κάθεται στη ραπτομηχανή. Βλέπει τηλεόραση και ασχολείται με το εγγόνι της.

Όλο και πιο σπάνια κάθεται στη ραπτομηχανή. Στέκει παροπλισμένη, στο δωμάτιο του αδελφού μου, το μόνο δωμάτιο που χώραγε τον όγκο της στο καινούργιο σπίτι.

Που και που, όταν πηγαίνω σπίτι την βρίσκω καθισμένη να ράβει. Πότε ένα στρίφωμα που ξηλώθηκε, πότε μια καινούργια κουρτίνα.

Για λίγο νομίζω ότι την ξαναβλέπω όπως όταν ήμουν παιδί. Έχει κατάμαυρα μαλλιά, σαν τα δικά μου και είναι νέα, πολύ νέα. Κρατάει ένα χαρωπό ύφασμα στα χέρια της και ετοιμάζεται να μας ράψει τα καινούργια μας φορέματα….