Όταν ήμουν παιδί, απέναντι από τη πολυκατοικία που μέναμε έμενε μια γιαγιά. Ζούσε μόνη της, δεν ξέρω για ποιο λόγο. Μπορεί να μην είχε οικογένεια, μπορεί και να είχε. Ποτέ δεν έμαθα. Αυτό που θυμάμαι είναι ότι σχεδόν όλη η γειτονιά τη βοηθούσε να επιβιώσει. Και τι πιο συνηθισμένο από ένα πιάτο φαΐ. Της έδινε και η μάνα μου και μια φορά θυμάμαι με είχε στείλει μ’ ένα σκεπασμένο πιάτο απέναντι. Μπήκα στη παλιά πολυκατοικία με την εσωτερική αυλή και χτύπησα δειλά και λίγο φοβισμένα τη πόρτα της. Η γριά γυναίκα βγήκε στο κατώφλι και λέγοντας μου ευχαριστώ πήρε το φαγητό.
Όταν γύρισα στο σπίτι μου ρώτησα τη μητέρα μου γιατί της δίναμε φαγητό. Μου φαινόταν περίεργο που εμείς της δίναμε από το δικό μας φαγητό. Νόμιζα φαίνεται ότι σε κάθε σπίτι υπάρχει μια μητέρα που φροντίζει την οικογένεια και ένας πατέρας που εξασφαλίζει αυτό που λέμε «επιούσιο». Η μητέρα μου απάντησε πως ήταν φτωχή. Μου εξήγησε ότι δεν είχε χρήματα, δεν είχε δουλειά, ότι ήταν μόνη της στο κόσμο.
Όταν είσαι παιδί, η δυστυχία του διπλανού σου μοιάζει εξωπραγματική. Θεωρείς δεδομένο ότι παντού υπάρχουν οικογένειες σαν τη δικιά σου, μητέρες που μαγειρεύουν, ξεσκονίζουν, μεγαλώνουν παιδιά και πατεράδες που λείπουν όλη μέρα από το σπίτι για να ζήσουν αυτή την οικογένεια. Αυτός ο οικογενειακός κύκλος καμιά φορά σε προφυλάσσει απ’ όλη αυτή τη δυστυχία που βρίσκεται γύρω μας.
Ίσως τότε, πριν 25 περίπου χρόνια, οι φτωχοί, οι απόλυτα φτωχοί να ήταν λιγότεροι. Ίσως τότε οι άνθρωποι που ζούσαν χάρη στη φιλανθρωπία της γειτονιάς να μην ήταν τόσο πολλοί. Και σήμερα? Δε θα πω για το τι γίνεται στις άλλες μητροπόλεις του κόσμου, δεν έχω κυκλοφορήσει εκεί και δε γνωρίζω. Θα μιλήσω μόνο γι’ αυτά που βλέπω να συμβαίνουν εδώ, στους δρόμους της Αθήνας και κατ’ επέκταση σε όλη τη χώρα. Άνθρωποι που κοιμούνται κάθε νύχτα και σε διαφορετικό παγκάκι. Άνθρωποι που ψάχνουν όλη τη νύχτα στα σκουπίδια. Ηλικιωμένοι που στέκονται στην ουρά με τις ώρες για ένα κεσεδάκι γιαούρτι ή ένα ποτήρι γάλα. Άνθρωποι που οι περισσότεροι από εμάς όταν τους συναντάμε στο δρόμο αποστρέφουμε το βλέμμα μας και ευχαριστούμε τη τύχη μας που εμείς δεν υποφέρουμε.
Πριν λίγες μέρες άκουγα μια celebrity της κακιάς ώρας να λέει στην τηλεόραση ότι «η φτώχεια υπάρχει μόνο στο μυαλό». Χαμογελούσε με αυταρέσκεια επιδεικνύοντας την ακριβή οδοντοστοιχία της και το-ακόμα πιο ακριβό-botox της. Απέραντη βλακεία και αναισθησία.
Αλλά έτσι είναι. Έχουμε γίνει όλοι τόσο εγωιστές που μόνο όταν το κακό χτυπήσει τη δική μας πόρτα θα το νιώσουμε. Και η φτώχεια είναι πιο κοντά απ’ ότι φανταζόμαστε. Δε θέλει πολύ. Μια στραβοτιμονιά και τελείωσες. Έληξες.
Στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ο Τσάρλι Τσάπλιν είχε παίξει σε μια ταινία που λεγόταν «The Gold Rush». Σε αυτή τη ταινία έπαιζε ένα κακομοίρη φτωχοδιάβολο που πηγαίνει στην Αλάσκα για να βρει χρυσό. Υπάρχει μια σκηνή στην οποία ο Τσάπλιν, μην έχοντας τίποτα άλλο να φάει, ανοίγει ένα παπούτσι και το τρώει με απίστευτη λαιμαργία. Κάπου το ξαναπέτυχα αυτό το έργο τελευταία, και βλέποντας αυτή τη σκηνή δε μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη εικόνα για το τι είναι φτώχεια.
Γι’ αυτό φίλοι μου μη πετάτε τα παλιά σας παπούτσια. Έρχονται δύσκολες μέρες….
9 μπλουμ!:
μαλιστα,αφου σου σχολιασω πρωτα εδω για το ξαναγραψτο(αν ειναι δικο σου;ειναι γαμάτο κειμενο,κ αυτο π εχω να πιω ειναι πως η 'τεχνη'η καθε τεχνη μην προσπαθεις με λογικη κατι να εξηγησεις π ανηκει σ αυτην,,,οπος ελεγε κ ο χορν,,,ενιγουει το κειμενακι σου ειν γαματο,,,παμε τωρα σστο μπλογκ ασκτιον ντειΑΡΧΙΔΙΑ εχο να πω κ δεν συμετεχω σε καμια τετοια προσπαθεια γιατι ειναι τα ιδια ατομα π ελεχουν τους οποιους μηχανισμους ελεγχουν κ δημιουργουν την καθε κριση,,,,οπος κ να χει η σελεμπριτι ειχε απολυτο δικιο,,,,η φτωχεια υπαρχει μονο στο μυαλο(ασχετα αν η ιδια η σελεμπριτι αν μεινει μα μερα χωρις λεφτα μαλλον θα κανει πιπες στην ομονοια για ενα σαντουιτς στα εβερεςτ,,,μονο κ μονο γιατι δεν ξερει τι αλλο να κανει,,,,ενιγουει οπος καταλαβαινεις τα χω παρει εντελως με την ολη κατασταση κ το θεμα δεν ειναι η κατασταση αλλα πος οσο προσπαθουνε τετοιες προσπαθειες,,,να την αλαξουν τοσο την "επιτινουν"Α Δ Ι Α Φ Ο Ρ Ε Ι Α εντελως μα εντελος ειναι η μονη σιγουρη λυση σ ολα αυτα,,,μπορεις ακομα να δοσεις ενα πιατο φαι σε κανα γιαγια;;;καντο ψαρακι κ μια χαρα θα νιωσεις,,,ακου με που σου λεω κατι ξερει κ ο ντες,,,μια χαρα οι φτωχοι,,,μια χαρα:)αιντε καλημερες δεν συχιζομαι γο απλα λιγο τσαντιζομαι π αν αποδειξω ποσα παραμυθια ειναι ολα αυτα ,,,με βλεπο πισω απο τα σιδερα κ δεν γουσταρω:)προπαντος ψυχραιμια λεμε ψαρακι,κ οταν μπορεσω θα κανω κανα σχετικο ποστ.
@μουρλοζωγράφε: ναι, το κείμενο είναι δικό μου, ότι γράφω μέσα το έχω ζήσει. Μόνο στο μυαλό είναι η φτώχεια? Εν νομίζω, αν το πεις σ' αυτόν που ζει στο δρόμο και ζητιανεύει για μερικά λεπτά του ευρώ θα γελάσει. Πέρυσι μια συνάδελφος μου είπε ότι δεν είχε λεφτά να ταϊσει το παιδί της, τόσο δύσκολα πέρναγε. Αυτό δεν είναι φτώχεια? Βlog action day σημαίνει έστω γράφω 2 αράδες για τη φτώχεια γιατί, όπως έγραψα, ο καθένας μας είναι ένας εν δυνάμει φτωχός. Με τη φόρα που έχουν πάρει οι κάθε λογής τραπεζίτες, σου αρπάζουν τη ζωή σου για το τίποτα. Δε θέλει και πολύ να βρεθείς στο δρόμο, το λέω και το πιστεύω
τα εχω παρει κ καποια στιγμη θα τα "αφησω'στο μππλογκ μου:)
το κειμενο ξαναγραψτο ειναι καλο ος πολι "ποε"καλο:)κ οποτε θες συζηταμε γιαυτο οσο θες,,,(αυτα με την ιδιοτητα του καλιτεχνη:)....
κατσε να αλακσο στολι..
οκ ζουπερμαν εδω,ακου να δεις πως εχουν τα πραγματα,,,
"να εκπαιδευτεις να ζεις μια ζωη χωρις να χρειαζεσαι κ οχι να αποχτησεις αναγκες ειναι κατι π ελεγε ο επικουρος;η καποιος απο αυτους,
εγω που ξερω κ 5 πραγματα παραπανω απο επικουρο σου λεω πως ολα μαθαινονται,,,μπορεις.."να εκπαιδευτεις"να μαθεις αν θες ,,,να προσεξεις να μην φτασεις στο επιπεδο τις φτωχειας,,
οκ κ παλι πες γενηθηκες φτωχως,,,γενηθηκες εντελως στο δρομο,,,,παλι πιστευω οτι με τις καταληλες προυποθεσης με την καταληλη ανατροφη μπορεις ευκολα να πεις ΟΛΑ μα ολα ειναι στο μυαλο!
οκ ναι δεν μιλαω για ολους!κ δεν μπορω να βοηθησω ολους αυτους κ μενα πρωσωπικα ξερεις ποσο με νιζζουν κ μ ενδιαφερουν οκει;ξερεις καλα ομος οτι μπορεις να τους δοσεις ενα πιατο φαι;οκει καντο κ αν μπορεις κ 2 παλι οκει,,,
πρωσωπικα δεν με α π α σ χ ο λ ο υ ν καθολου οι τραπεζιτες ουτε οι "κουφαλες'μου παρα μονο οταν πονανε:)ξερεις κατι αυτοι θα κανουν οτι θελου ο τ ι δ ι π ο τ ε κ αν κανουμε εμεις,,,
ναι ειμαστε ολοι εν δυναμει φτωχοι κ καποια στιγμη θα γινουνε ολοι φτωχοι!!!!!το 90%του κοσμου θα ειναι κ θα νιωθει εντελως εξαθλιωμενο κ παμφτωχω σε 5 το πολι χρονια κ ξερεις γιατι;;;;;γιατι δεν θα μπορει να ικανοποιησει ουτε το5%των αναγκων που θα του χουν δημιουργησει,,,,,:
για να μην γραψω δω μεσα 100ποστ καποια στιγμη κ οταν μπορεσω θα το κανο στο δικο μου:)κ κυριως για να μη βρισω:)οχι σενα,με σενα δεν τα χω αλλα μ αυτους τους "καποιους΄"τα χω.........
ξερεις επισεις ποσο αξιοπρεπεια εχουν ορισμενα απο αυτα τα ατομα τα"φτωχα"οχι δεν λεω γινε φτωχως,λεω μπορεις να τα αντιμετωπιζεις ολα μ αξιοπρεπεια,,,,
δεν συμφωνεις οτι ολα μα ολα ειναι στο μυαλο ετσι;;;;;ειμαι σχεδον σιγουρος οτι αυτο που ζεις τωρα,,"παιδι'πριν ερθει σου φαινοταν απιστευτα δυσκολο ετσι δεν ειναι;;;κ τωρα ειναι δυσκολο ομος ο καθε ανθρωπος εχει απιστευτες δυναμεις μεσα του αυτο σου λεω,αρκει να βρει λιγο τροπο να τις χρησιμοποιησει,,,ενιγουει,,
πρωσωπικα ξερεις οτι ειμαι καθετα οοριζζοντια κ πλαγια αντιθετος με μερες τις μιας φορας το χρονο κ επειδη θα γραψω 10σελιδες ακομα τα υπολιπα θα τα γραψω εις το μπογκ μου οχι γιατι δεν θελο να τα γραψω δω οκει;;;απλα καταλαβες:)
Πολύ όμορφο κείμενο!!!
Καθένας μας φτιάχνει μια εικόνα για τον κόσμο. Σε αυτή βάζει τους ρόλους όπως θέλει. Μέχρι να έρθει κάτι στη ζωή του και του ταρακουνήσει ότι έχει φτιάξει. Συχνά μπορεί και να του τα γκρεμίσει. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη φτώχια. Τότε καταλαβαίνει ότι τα πράγματα μπορεί να είναι και διαφορετικά από ό,τι νόμιζε.
Την φράση της εν λόγω celebrity (αν και ξέρω ποια είναι) δεν την σχολλιάζω. Δεν την είχα και σε καμιά τρελή εκτίμηση τελοσπάντων. Αν και το λιγότερο είναι προσβλητική.
Η αναφορά στο Τσάπλιν επίσης πολύ πετυχημένη.
Καλώς σε βρήκα λοιπόν!!!
το κειμενο σου ειναι πολυ καλο , αλλα δεν συμφωνω με αυτες τις ημερες που τις βαφτιζουν αυτοι που ευθύνονται για οτι συμβαινει , οταν μου ερχεται να γραψω κατι για τη φτωχια και δυσκολους καιρους το κανω και το εχω κανει αρκετες φορες στο μπλογκ. αλλα το θεμα ειναι να κανεις πραγματα , αν και μαλλον αλλοι πρεπει να κανουν και να μην ριχνοιυν το μπαλακι στο λαο .
Κατά την δική μου γνώμη το θέμα δεν είναι οτι με την δική μας συμβολή θα καταφέρουμε κάτι.Πες οτι βρίσκουμε έναν άστεγο και του δίνουμε στέγη και τροφή.Βοηθήσαμε έναν άνθρωπο βέβαια αλλά υπάρχουν πολλοί ανά τον κόσμο που δεν ήταν τυχεροί σαν και αυτόν.Όταν δεν υπάρχει κράτος πρόνοιας,και υπάρχουν σκάνδαλα,βατοπέδια,παππάδες που το μοναδικό πρόβλημα τους είναι οι ομοφυλοφιλικοί γάμοι και όχι το "αγαπάτε αλλήλους" που δίδαξε ο χριστιανισμός,τότε θα συνεχίσουν να υπάρχουν εξαθλιωμένοι άνθρωποι που καταπατάται η αξιοπρέπεια τους...
@μουρλοΤζωρτζ: τις τράπεζες και τα συναφή ούτε και εγώ τα έχω σε εκτίμηση. Το να δώσεις ένα πιάτο φαι, ένα ρούχο που σου περισσεύει, οτιδήποτε μπορείς σε κάποιον που τα έχει απόλυτη ανάγκη είναι ανθρώπινο και το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε. Έχω την αίσθηση ότι τα τελευταία χρόνια ούτε αυτό δε γίνεται. Και όσο αυτό που λες για τις ανάγκες που μας δημιουργεί το χρήμα, ναι, συμφωνώ. Λίγο-λίγο βέβαια πιστεύω όλοι μας τα κόβουμε τα περιττά γιατί βλέπεις ότι δε «βγαίνει». Εγώ όμως σκέφτομαι αυτούς που δεν έχουν ούτε για τα βασικά, ούτε για ν’ αγοράσουν μια φραντζόλα ψωμί. Πώς να μιλήσεις σε αυτούς τους ανθρώπους για περιττές ανάγκες? Και ξέρεις ποιο είναι το χειρότερο? Ότι αυτή η κατάσταση έχει στερήσει από το καθένα μας το πιο βασικό, αυτό που δε πληρώνεται με τίποτα: Το όνειρο. Δε μπορείς να ονειρεύεσαι για σένα, για το σύντροφο σου, για την οικογένεια σου όταν δεν έχεις αύριο. Περιμένω σχετικό δικό σου ποστ ζούπερμαν @vk in Athens: Καλώς ήρθες και στη γυάλα μου. Είναι αυτό που έγραψα και παραπάνω στο Γιώργο, για τα όνειρα που καθημερινά γκρεμίζονται και δεν έχουν απαραίτητα σχέση με το χρήμα @κρασί και νερό: σωστό, δε νοιαζόμαστε μόνο τη συγκεκριμένη μέρα. Η μέρα ήταν μόνο η αφορμή. Όσο για το μπαλάκι, ξέρεις πως είναι αυτά. Τις αμαρτίες των golden boys τις πληρώνουν άλλοι @μεθυσμένη καρδιά: προσωπικά δε πιστεύω ότι υπάρχει κράτος πρόνοιας, πάντα μου φαινόταν αστείος αυτός ο όρος. Το κράτος δε μπορεί να προνοήσει για όλους, δεν είναι εφικτό, άσχετο αν ορισμένοι οικονομολόγοι πρεσβεύουν κάτι τέτοιο. Και εν πάση περιπτώσει, αν ήταν δυνατό να υπάρξει τέτοιο κράτος, τότε δε θα βλέπαμε τόσους πολιτικούς με εξωφρενικά μεγάλες περιουσίες και επιχειρηματίες που πετάνε τα ευρώ από το παράθυρο. Θα ήταν λίγο καλύτερα τα πράγματα για όλους μας. Δες τι έγινε τώρα, που άνοιξαν τα ταμεία για να δώσουν χρήματα να σωθούν οι τράπεζες. Και τόσα χρόνια υποστήριζαν ότι δεν υπάρχουν αρκετά έσοδα για περίθαλψη, παιδεία, υγεία κλπ. Μια φούσκα ψέματος δηλαδή όλα.
το κειμενάκι ήταν πολύ όμορφο. ήταν ωραίο που είχε μια παιδικότητα στις αναμνήσεις, η αφήγηση, όλα.
για την ημέρα αυτή δεν είχα ακούσει τίποτα (πού ζω πια..;).
τεσπα, ελπίζω να είσαι καλά.
ματς
@karamitro in London:δεν άκουσες τίποτα, καθότι νεοσύλλεκτος σε δουλειά και μάλλον τρέχεις πολύ:) Είμαι πολύ-πολύ καλά, φιλιά!
Δημοσίευση σχολίου